“...
ترس از ترک خوردن تو را جر می دهد شاعر
از فکر و ذکر چینی نازک بیا بیرون
اهل نمازی قبله ات هم یک گل سرخ است
بر منکرش لعنت ولی از شوک بیا بیرون
مرد حسابی شاعر و اینگونه صحبت ها؟!
بیخود نخندان خلق را از جوک بیا بیرون
کنعان که جزء شهرهای آسیایی نیست
ای یوسف گمگشته از بانکوک بیا بیرون
از پشت اجدادم تمام هیکلت پیداست
قایم نشو دیدم تو را سُک سُک بیا بیرون
...”