“ผมไม่แน่ใจนัก ว่าเพราะเหตุใดเราจึงต้องทำสิ่งที่เราเกลียด แล้วเรียกมันว่างาน
สิ่งที่อยู่กับเรามากที่สุด ใช้จ่ายเวลาของเราไปมากที่สุดในชีวิต นอกจากการนอนแล้ว ก็คือสิ่งที่เราเรียกมันว่างาน
มีคนจำนวนมาก ที่เดินไปเดินมาอยู่บนท้องถนนโดยไม่ได้ทำงาน อย่างน้อยคนอื่นก็มองว่าพวกเขาไม่ได้ทำงาน บางคนเดินลากถุง บางคนเดินร้องเพลง บางคนเดินร้องไห้
แต่พวกเขาก็มีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทำสิ่งที่ตัวเองเกลียดแล้วได้แต่บอกใครๆ ว่า นี่คืองาน และความเกลียดชนิดนี้มีชื่อหรูหราว่า มืออาชีพ
หรือที่จริง ความเกลียดชนิดนี้ก็เป็นเสาอีกอย่างหนึ่งในชีวิตมนุษย์”
(หน้า ๗๙)”