“Είναι μελαγχολική εμπειρία για έναν κατ' επάγγελμα μαθηματικό να βρεθεί στην θέση να γράφει για τα Μαθηματικά. Η λειτουργία ενός μαθηματικού είναι να δημιουργεί, να αποδεικνύει νέα θεωρήματα, να προσθέτει καινούργια πράγματα στα Μαθηματικά· και όχι να μιλά για τα επιτεύγματα του ίδιου ή άλλων μαθηματικών. Οι δημόσιοι άνδρες απεχθάνονται τους εκδότες, οι ζωγράφοι τους κριτικούς τέχνης, και οι γιατροί, οι φυσικοί, ή οι μαθηματικοί τρέφουν συνήθως για διάφορους παρόμοια συναισθήματα. Δεν υπάρχει πιο μεγάλος ψόγος, ή, εν γένει πιο δικαιολογημένος, από αυτόν που έχουν οι άνθρωποι που δημιουργούν για τους ανθρώπουν που αναλύουν. Η παρουσίαση, η κριτική, η εκτίμηση ενός πράγματος, θεωρείται έργο για μυαλά δευτέρας κατηγορίας.”