“Κείνο που νιώθω σίγουρα μέσα μου είναι μια φυσική απέχθεια σ' ό,τι χρειάζεται παράσταση, σε ό,τι γραφικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι συνήθειες του πατέρα μου και των λοιπών συγγενών, παρά μόνο στο ποσοστό που συντηρούνται μέσα μου και μ'εξυπηρετούν στο σήμερα. Κι αν αυτό που περιέχω είναι μια ένδειξη ελληνικής παράδοσης, τότε καλώς να υπάρξει. Γιατί δε μ΄αρέσει α παριστάνω τον πολύ 'Ελληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δωσει τη θεση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθο΄θμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατα σύμπτωση, ειναι κι αυτή γνησίως ελληνική." σελ 23, Η σημασία μιας παράδοσης στον καιρό μας.”