“در مکانی که آنان خم شده به پیش خزیده بودند و دست به دعا برداشته
،
من ایستاده‌ام، خودویران‌گر و بی‌هراس
،
بی‌همنشین مانده، بی‌دوست، تنها
سرد و بی‌احساس چون استخوان ماهی
استوار چون پشته پشته کوهسار که بر فراز آن
چون گوزن نر، شاخ‌های خویش را در هوا به اهتزاز در می‌آورم
.”