“رهروانی که با انجام مراسم و تشریفات دینی، بمنظور نیل به حقیقت به فعالیت ی پردازند، چنانست که برقطار کندرو سوار می شوند، قطاری که در هر دهکده و گذرگاهی ساعتها توقف کرده، و بدون برنامه در ایستگاه ها معطل می ماند. رهروانی که صمیمانه بتصور و مراقبه پرداخته و زندگانی خود را وقف خدمت مردم می سازند، چنانست که بر قطار عادی سوار می شوند، قطاری که طبق برنامه در کلیه ایستگاه ها مدتی معین توقف می نماید...”