“به گریانم وه‌کــوو گــوڵ پێکه‌نی یار

له باغی من به بارش غونچه پشـــکووت

شوکر هه‌ر مامه‌مه‌وه بۆ یــــادگاری

به کاری زه‌خمه‌که‌ی شمشێری ئه‌برووت

له غه‌مزه‌ی چاوت ئه‌برۆ داگره و به‌س

مه‌که بۆ قه‌تڵی عــــاشق ڕه‌نجه بازووت

نه‌خۆشی عیشقی لێوت وه‌سیه‌تی کرد

بتــاشـــن داری عوننـــــابی به تابــووت

منی به‌م حاڵ و قاڵه دی که ده‌یوت

کتێـبێـکی غه‌ریبــم دیــوه، په‌ڕپــووت

به نیله بێ نه‌باتی میــسری لـێوت

جلم، سوبحم هه‌موو هه‌ر شامه بێ ڕووت

له ناڵه‌ی گه‌رمی دڵ باکت نه‌بوو تۆ

به ئاهی سه‌ردی مه‌حوی من دڵم سووت”