“Այս այն պահն է, կարճ, խիստ կարճ պահը, որու միջոցին մարդիկ, միասին ապրելու սահմանուած, կը ջանան դիմացիննին դատել, կըշռել, բացատրութիւն մը տալ դիմագիծերու և ակնարկի, անձնապէս համոզում գոյացնել յայտնուած կարծիքին ու գուշակել ինչ որ չըսուեցաւ, պահ մը՝ ուր համակրութիւններ կը ծնին, իրարու կը կապուին, և կամ թէ բնաւ չեն ծնիր , և կամ թէ բնաւ չեն կապուիր, բայց պահ մը որու միջոցին անպայման ժամացոյց մը կըզարնե։”