“მეხსიერება იმ მატარებლის ქალს ჰგავდა. ნამდვილი გიჟივით დაბორიალობდა საკუთარ ბნელ საწყობებში და იქიდან სრულიად მოულოდნელი რამეები გამოჰქონდა - წამიერი მზერა, გარკვეული შეგრძნება, კვამლის სუნი, საქარე მინის საწმენდები, დედის მარმარილოდ ქცეული თვალები...
და ნამდვილი ჭკუათმყოფელივით შეგნებულად ტოვებდა უზარმაზარ ტერიტორიებს ხელუხლებელს, მივიწყების სუდარით შემოსილსა და გაუხსენებელს.”