“گیلاس های شراب را بر هم زدیم و نوشیدیم. از آن شرابهایِ بی نظیرِ کرِتی بود. رنگی گلگون نظیر خون داشت. هنگام نوشیدن آن شراب انسان احساس می کرد که خونِ زمین را نوشیده و به صورتِ غولی درآمده است. رگها از نیرو و دلها از نیکی مالامال می شد. اگر گوسفندی آن را می نوشید به شیری مبدل می شد. حقارتهای زندگی فراموش و کلیه قیدها و دشواری ها برطرف می گشت. کسی که آن شراب را بنوشد در حالیکه با انسان، حیوان و خدا یکی شده است، احساس می کند که با سراسر جهان هم یکی شده است”