“هدف از این زندگی چیست و از چه راهی می توان در طی این چند صباح عمر، به آن هدف دست یافت؟ زوربا معتقد بود که هدف انسان و ماده ایجاد شادی و سرور است. دیگران این هدف را ایجادِ روح می دانستند که در سطح دیگری به همان نتیجه می انجامید. خُب، که چه؟ برای کدام هدف و کدام منظور؟ آنگاه که کالبد انسان، در هم فروریزد و متلاشی شود آیا چیزی از آنچه را روح می نامیم بر جای می ماند؟ یا اینکه هیچ برجای نمی ماند، و عطشِ سیراب نشدنی ما برای جاودانه بودن ناشی از این واقعیت نیست که خود ما موجوداتی جاودانه هستیم بلکه از این واقعیت نشئت می یابد که ما در طی حیات کوتاه خود درخدمت چیزی هستیم که جاودانه می باشد”