“Καμμιά λοιπόν νύχτα δεν ήταν διαφορετική απ’ την άλλη. Μοναξιά, τα μάτια μένουν άγρυπνα στο σκοτάδι ως ένα πρωί αδιάφορο, η τρέλλα, η αυτοκτονία, ο τρόμος που παγώνει το αίμα στις φλέβες, η έκταση και το βάρος της σιωπής, οι διαβαθμίσεις της αγωνίας, η ταχύτητα της αναπνοής, η μουσική του κάθε ψιθύρου, η απόχρωση της πιο δυνατής σκιάς, τέλος ένα φανάρι στη γωνιά ενός δρόμου κ’ ένας άνθρωπος που χασμουριέται από κάτου. Κανείς δεν ξαίρει αν αυτός ο άνθρωπος έχασε ή βρήκε το Θεό του, αν είναι ο ουρανός και η κόλαση που φέρνει μέσα του αυτό που τον κάνει να νυστάζει. Υπάρχει ο τραγικός εαυτός μας μόνος ανάμεσα στους ανθρώπους, υπάρχει μέσα σ’ όλους τους ανθρώπους κι’ όλοι οι άνθρωποι μέσα του. Υπάρχει το άπιερο του εαυτού μας και του κόσμου. Στα βρεμένα πεζοδρόμια τα φώτα φρικιούσαν, έτρεμαν. Ο Φίλιππος ένοιωθε τη νύχτα να παγώνει γύρω στ βήματα του. Η νύχτα άλλοτε περνάει ανάμεσα απ’ τη σάρκα σου, κάποτε γλυστράει αθέατη γύρω στα άδεια χέρια σου, ή περιμένει κοντά σου ακίνητη, όπως ένας νεκρός γεμάτη εκατομμύρια φώτα που την ειρωνεύονται.”