“و[شاه بشیر] ساطور از میان برگرفت و فرمود:«این تیغ بران ذرة المثقالی را به ناحق به طایفه ای نبخشاید. مباد که در خفای ما گفته آید که بشیر عدالت نیاورد و همچنان که تارک آن قدیس متبرک بود قدومش هم مبارک است و هیچ تفاوتی ما بین تارک و قدوم قدیس نیست،چنان که با همین قدم های خجسته بود که به برهوت فاریاب هجرت فرمود که تارک آن فرشته خصال چگونه می توانست بی آن قدم ها حمل گردد و قدم ها هم بی تارک و صورت کی توانست به اقلیمی رود؟پس مباد که در قفای ما طایفه ای طمع تارک یا که آن قدوم خجسته پی کند و به عضو تملیکی رضا نباشد و جنگ آور شود. »
شیوخ هر دو طایفه گفتند:«مباد...مباد!»”