“საბჭოთა მუშა ისეა მიჯაჭვული ქარხანასთან, სოფლის მკვიდრი კი კოლმეურნეობასთან, როგორც იქსიონი თავის ბორბალთან. და თუ ის უკეთესი ხვედრის ძებნას დაიწყებს, შეიძლება საერთოდ მიუსაფარი დარჩეს. თვით ქალაქის ფარგლებშიც კი რომ მოისურვოს ქარხნის შეცვლა, ის კარგავს ბინას, რომელიც მან ასეთი ძალისხმევით მიიღო სამსახურიდან. მეორეს მხრივ, თუ მუშას შესთავაზებენ სამუშაოს ან საცხოვრებელი ადგილის შეცვლას, მას არ შეუძლია არ დათანხმდეს. მას არ აქვს ადგილის არჩევის უფლება, არც სადმე შეუძლია წასვლა და არც იმ ადგილას დარჩენა, სადაც მოსწონს, და რომელთანაც სიყვარული ან მეგობრული ურთიერთობები აკავშირებს. საბჭოთა მუშა თუ უპარტიოა, პარტიული ამხანაგები დაჯაბნიან. პარტიაში შესვლა, მისი წევრობა (რაც ადვილი საქმე არაა და, უკიდურეს ორთოდოქსალურობას და შემგუებლობას მოითხოვს) წარმატების პირველი და აუცილებელი პირობაა”