“Κ' εξόμπλιαζε καθημερνό εις την καρδιά του μέσα
κείνες τσι τόσες ομορφιές οπού τον επλανέσα'.
Τα μάτια δεν καλοθωρού' στο μάκρεμα του τόπου,
μα πλιά μακρά και πλιά καλλιά θωρεί η καρδιά του ανθρώπου*
εκείνη βλέπει στα μακρά, και στα κοντά γνωρίζει,
και σ' έναν τόπο βρίσκεται, και σε πολλούς γυρίζει.
Τα μάτια, να'ναι ανοιχτά, τη νύκτα δε θωρούσι*
νύκτα και μέρα, τση καρδιάς τα μάτια συντηρούσι.
Χίλια μάτιά'χει ο λογισμός, μερόνυκτα βιγλίζουν,
χίλια η καρδιά, και πλιότερα, κι ουδέποτε σφαλίζουν.
Μακρά'τον ο Ρωτόκριτος από την Αρετούσα,
τα μάτια που'χε στην καρδιά, πάντα την εθωρούσα'.
Εθώρειεν την πού βρίσκοντο', ταχύ, νύκτα, αποσπέρα,
μ' όλο που δεν την ήβλεπε, με μάτια, την ημέρα.”