“تو مرا درک میکنی مادر.من میدانم که تو تنها کسی هستی که وجود این روح سرکش مرا درک میکنی. وقتی من بزرگ شدم,ما یک قایق برای خودمان خواهیم گرفت و در آن نشسته,خود را به دست باد رها خواهیم کرد. تو میدانی که من به هیچ چیز غیر از این فکر نمیکنم درست است؟ -بله جوزف. -میدانی مادر,من خیال ندارم مانند سامی و هربی, کنار پدر در کارخانه کار کنم. من میخواهم دریانورد بشوم. همانطور که بارها به تو گفته ام, روزی که بتوانم به خوبی یک قایق را هدایت کنم, تو آنروز در کنار من خواهی بود تا با خطرها و ماجراها روبه رو شویم قول میدهی که بیایی؟ -قول میدهم.”