“اگر چیزهایی که از گوشه وکنار می شنوم درست باشد، حس می کنم که امروزه عشق سرنوشتی پیدا کرده است مثل اعتقاد به خدا. این گرایش ،دست کم در برخی از لایه های اجتماعی رو به نابودی است. مردم به آن به چشم یک پدیده ی تاریخی، به عنوان یک توهم فرهنگی نگاه می کنند. عشق را می کاوند، معاینه می کنند و در صورت امکان به درمانش می کوشند.
من اعتراض دارم. نه، ما دچار توهم نبودیم. باید این را به صراحت اعلام کنم، حتی اگر باورش برای بعضی ها مشکل باشد: ما واقعا دوست می داشتیم.

با آخرین نفس هایم / لوئیس بونوئل / ترجمه علی امینی نجفی”