“معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه‌ کننده است؛ زیرا ما را با کسانی در ارتباط قرار می‌دهد که بیشترشان از نظر اخلاقی فرومایه و از لحاظ ذهنی کُند و منحط‌اند .
انسانی که معاشرتی نیست نیازی به معاشرت ندارد. پُرمایه بودن، به آن اندازه که ما را از معاشرت بی‌نیاز کند، به این علت موجب سعادت می‌گردد که تقریبا همه‌ رنج‌های ما از جامعه نشات می‌گیرند؛
و آرامش خاطر که در کنار سلامت مهم‌ترین سعادت به شمار می‌آید ، در اثر هرگونه معاشرت به خطر می‌افتد و بدون تنهاییِ بسیار، دست‌ یافتنی نیست.”