“ШЕКСПИР: Вчера бев крај реката. Таков мир. Сите беа овде. Немаше риболовци, немаше бротчиња. Имаше само едно момче, го чуваше добитокот - по казна. Ги гледав рибите како ловат муви. И тогаш еден лебед пролета покрај мене нагоре по реката. Леташе право, малку над водата. Жена во бел фустан трча низ празна улица. Вратот му се извиваше како бран. Му го слушнав дишењето кога пролета покрај мене. Воздивнуваше. Белиот лебед и темната вода. Право кон средината на реката, а потоа сврте и го снема. Уште се слушаше трепетот на крилјата. Господ знае каде замина. Таков мир, а потоа тишина. (Покажува наоколу.) А тука беше жешко - (се исправа) - врева - прашина … таа не виде ништо од тоа - (Покажува кон хоризонтот.) целата глетка… Каде да одам? Лондон? Да останам овде? (Оди кон бесилката. СТАРИЦАТА го гледа.) Уште е совршена. Уште е убава.

Во далечината се слуша кусо биење на камбаната.”