“Έβλεπα κι άκουγα τα δάκρυά μου να χύνονται μέσα στη λευκή λίμνη του φεγγαρόφωτου, που τα ρουφούσε και τ'αφομοίωνε σαν να ήταν πάντα μέρος του φωτός. Καθώς έπεφταν τα δάκρυα, αντανακλούσαν το φως του φεγγαριού κι άσταρφταν σαν όμορφοι κρύσταλλοι. Μετά παρατήρησα ότι κι η σκιά μου έκλαιγε, χύνοντας καθαρά, ολοστρόγγυλα δάκρυα σκιάς. Έχεις δει ποτέ τη σκιά των δακρύων, κύριε Κουρδιστό Πουλί; Δεν μοιάζει καθόλου με τις συνηθισμένες σκιές. Καθόλου μα καθόλου. Έρχετ' εδώ από κάποιον άλλο, μακρινό κόσμο, ειδικά για τις καρδιές μας. Ή μπορεί και όχι. Εκείνη τη στιγμή μου πέρασε η ιδέα ότι τα δάκρυα που έχυνε η σκιά μου μπορεί να ήταν τα πραγματικά κι ότι αυτά που έχυνα εγώ ήταν οι πραγματιές σκιές. Δεν το καταλαβαίνεις, είμαι σίγουρη, κύριε Κουρδιστό Πουλί. Όταν ένα γυμνό δεκαεφτάχρονο κορίτσι δακρύζει στο φεγγαρόφωτο, όλα είναι πιθανά. Αυτή είναι η αλήθεια.”