“სიმღერა დასრულდა. თავი ავწიე და ოთახს გადავხედე. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს წყლიდან ამოვყვინთე და დიდი ხნის შემდეგ პირველად ჩავისუნთქე. ისევ საკუთარ თავს დავუბრუნდი. აღმოვაჩინე, რომ ხელიდან სისხლი მდიოდა, სხეული ოფლად მეწურებოდა. სიმღერის დასასრული გულში მუშტივით მომხვდა, როგორც საერთოდ მხვდებოდა ხოლმე, სადაც უნდა მომესმინა.
სახე ხელებში ჩავრგე და ავქვითინდი. სისხლიანი ხელის გამო არ მიტირია, არც იმ ბიჭის გამო, წლების წინ, ტყეში, ექვსსიმიან ბარბითზე დაკვრა რომ ისწავლა. სერ სავიენსა და ელოინზე ვტიროდი, დაკარგულ, დაბრუნებულ და ისევ დაკარგულ სიყვარულზე, ბედის სიმწარესა და ადამიანთა უგუნურებაზე. ცოტა ხანს მწუხარებით ვიყავი მოცული და ვერაფერს ვამჩნევდი.”