“غنی کشمیری وقتی در خانه بود در را می بست و چون از خانه بیرون می آمد آن را گشاده باقی می گذاشت چون سبب پرسیدند گفت: در خانه ی من اگر متاع ارزنده ای هست جز وجود من نیست و چون من در آنجا نباشم چیز دیگری در آن نیست که حراست آن محتاج به بستن در باشد
:

ز من آنچه دیدند یاران رواست
در این خانه جز من متاعی کجاست

غنی تا نشیند به کاشانه اش
متاعی گران است در خانه اش

چون آن محفل افروز در خانه نیست
تهی تر از این هیچ کاشانه نیست”