“Για παραπάνω από ένα χρόνο το αδιέξοδο των λιμοκτονούντων φτωχών εκδηλωνόταν σποραδικά με επιθέσεις, κλοπές και σουφρώματα, χωρίς όμως πολιτική έκφραση. Τα περί κοινοτικής αλληλεγγύης - η δυσαρέσκεια από τις εγωιστικές αξίες του προπολεμικού καπιταλισμού- έμοιαζαν κούφια και απατεωνίστικα σλόγκαν στο στόμα ενός Τσολάκογλου κι ενός Γκοτζαμάνη. Έμελαν όμως να εμφανιστούν ξανά στο δημόσιο στίβο και, προερχόμενα αυτή τη φορά από την παράνομη Αριστερά, θα έβρισκαν άμεση ανταπόκριση σε μια κοινωνία που είχε ριζοσπαστικοποιηθεί από μια οικονομική κατάρρευση χωρίς προηγούμενο.”