“«Όλοι λένε πως είμαι πολύ πνευματώδης», είπε η Λενίνα και χάιδεψε τα πόδια της.
«Πολύ». Η έκφρασή του έδειχνε να πονάει. «Σαν κρέας», σκέφτηκε. Τον κοίταξε ανήσυχα. «Δεν με βρίσκεις γεμάτη, έτσι;». Έκανε όχι. Όσο ένα κομμάτι κρέας.
«Με βρίσκεις καλή;» Κι άλλο κούνημα του κεφαλιού. «Παντού; Δηλαδή από πάσης πλευράς που λένε;»
«Τέλεια», είπε φωναχτά. Και από μέσα του. «Θεωρεί τον εαυτό της κρέας. Της αρέσει να ’ναι κρέας».”