“یخ بزن،یخ بزن ای آسمان گرفته،
تویی که هرگز این گونه گاز نمیزنی
چون نیکی های فراموش شده،
هرچند آبهارا یخ میبندی،
لیک مانند دوستی بی تفاوت،
آن چنان مجروح نمیکنی...
آهای!بخوانیم!آهای!زیر درخت راج سبز...”