“ترس عجیبی در درون آدم رخنه می‌کند وقتی بدانی بهترین لحظات زندگی‌ات مال هفده سالگی‌ات بوده، ترسی که همیشه همراه اوست. وقتی داشت بزرگ می‌شد همه به او می‌گفتند که در آینده بازیکن حرفه‌ای می‌شود. او هم اینقد به آن‌ها باور داشت که وقتی این‌طور نشد به این معنی گرفت که آن‌ها مقصر هستند، انگار نه انگار که همه چیز تقصیر خودش بود. هر صبح با این حس بیدار می‌شود که یکی یک زندگی بهتر را از او دزدیده؛ دردی شبح‌وار و غیر قابل تحمل بین آنچه باید می‌بود و آنچه هست”