“Ήθελε να τον ρωτήσει αν θα άντεχε να την κοιτάει έτσι για το υπόλοιπο της ζωής τους ή αν θα κουραζόταν, όταν θα συνειδητοποιούσε ότι ήταν τελικά μια απλή γυναίκα και ότι τα μυστήρια που εντόπιζε ο ίδιος δεν ήταν παρά μια δική του επινόηση. Κοίταξε το ποτάμι, τα δέντρα και έπειτα τη γη στα πόδια της, και σκέφτηκε, ναι, αυτό θα πρέπει σίγουρα να είναι η ανθρώπινη ιστορία. Να ξεφορτώνεσαι και το τελευταίο σου μυστικό στο μυαλό ενός άντρα και να μην ξέρεις αν θα πνιγεί, αν θα ανθίσει ή αν θα χαθεί στο χώμα.”