“مادر می‌گوید باید به جای چیزهای بزرگ بر چیزهای کوچک تمرکز کرد. می گوید رستگاری بشر همین است. راه رهایی از قید وسواس ذهنی برای چیز دیگری بودن. زندگی در چیزهای کوچک گسترده است یعنی همین چیزهای روزمره ی کسالت بار. هر وقت گرفتار افکار دردناکی می شوم که مثلا چرا بورخس نیستم و تا کی باید عمرم را صرف جداکردن برگ رازقی از ساقه و کوبیدن گل در هاون کنم یاد این حرف مادر می افتم که اگر یاد بگیرم معنای همین کارهای کوچک را بفهمم، زندگی حقیقی یا همان چیزی که روح ساری در جهان می نامندش، درونم به راه می افتد. حتی اگر ساعت ها بی حرکت گوشه ای بنشینم در بودنم روی زمین و حتی در کوبیدن رازقی در هاون، در روحی شریکم که بورخس بخشی از آن است و آن وقت من بورخسم”