NGH7MR > NGH7MR's Quotes

“به‌راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم به‌قدر وُسع بکوشم”
― سعدی شیرازی

“ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست
هرچه آغاز ندارد نپذیرد انجام”
― Hafez, The Divan

“به زيورها بيارايند وقتي خوبرويان را

تو سيمين تن چنان خوبي كه زيورها
بیارایی”
― saadi

“... هــمــه بر ســرِ زبـانـنـــد و تـو در میــانِ جــانـی”
― Saadi

“...ما را که تو منـظـــوری خــاطـــر نـرود جـــایی”
― Saadi

“سعدی چو جورش می بری نزدیک او دیگر مرو
ای بی بصر من می روم؟ او می کشد قلاب را”
― Saadi سعدی, غزلیات سعدی

“My God, a moment of bliss. Why, isn't that enough for a whole lifetime?”
― Fyodor Dostoevsky, White Nights

“عمری دگر بباید بعد از فراق ما را
کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری”
― Saadi, غزلیات سعدی

“اگر از کمند عشقت بروم کجا گریزم؟
که خلاصْ بی تو بند است و حیاتْ بی تو زندان”
― Saadi, غزلیات سعدی

“I wish it need not have happened in my time," said Frodo.
"So do I," said Gandalf, "and so do all who live to see such times. But that is not for them to decide. All we have to decide is what to do with the time that is given us.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

“گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی”
― سعدی شیرازی

“خاک من زنده به تأثیر هوای لب توست
سازگاری نکند آب و هوای دگرم”
― سعدی, غزلیات سعدی

“هوشم ببر زمانی… تا کی غم زمانه”
― سعدی, غزلیات سعدی

“I think given the choice between loving Mare - betrayal included - and never knowing her, I'd chose love. I risked, and I lost, but the risk was still worth it.”
― Brandon Sanderson, Mistborn: The Final Empire

“I've waited a long time to show these flowers how pretty you are.”
― Patrick Rothfuss, The Wise Man's Fear

“گر بگویم که مرا
حال پریشانی نیست
رنگ رخسار
خبر می دهد
از سر ضمیر”
― Saadi

“گر بگویم که مرا با تو سروکاری نیست / در و دیوار گواهی بدهد کاری هست”
― Saadi

“تو را نادیدن ما غم نباشد
که در خیلت به از ما کم نباشد

من از دست تو در عالم نهم رو
ولیکن چون تو در عالم نباشد”
― Saadi

“خبرت هست
که بی روی تو
آرامم نیست”
― سعدی

“ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم
ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است در جریده‌ی عالم دوام ما”
― Hafez, The Divan

“باور نمی کند، دل من مرگ خویش را
نه، نه من این یقین را باور نمی کنم
تا همدم من است، نفسهای زندگی
من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم
آخر چگونه گل، خس و خاشک می شود ؟
آخر چگونه، این همه رویای نو نهال
نگشوده گل هنوز
ننشسته در بهار
می پژمرد به جان من و، خاک می شود ؟
در من چه وعده هاست
در من چه هجرهاست
در من چه دستها به دعا مانده روز و شب
اینها چه می شود ؟
آخر چگونه این همه عشاق بی شمار
آواره از دیار
یک روز بی صدا
در کوره راه ها همه خاموش می شوند ؟
باور کنم که دخترکان سفید بخت
بی وصل و نامراد
بالای بامها و کنار دریاچه ها
چشم انتظار یار، سیه پوش می شوند ؟
باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور
بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک
باور کنم که دل
روزی نمی تپد
نفرین برین دروغ، دروغ هراسناک
پل می کشد به ساحل آینده شعر من
تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند
پیغام من به بوسه لبها و دستها
پرواز می کند
باشد که عاشقان به چنین پیک آشتی
یک ره نظر کنند
در کاوش پیاپی لبها و دستهاست
کاین نقش آدمی
بر لوحه زمان
جاوید می شود
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما
یک روز بی گمان
سر می زند جایی و خورشید می شود
تا دوست داری ام
تا دوست دارمت
تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر
تا هست در زمانه یکی، جان دوستدار
کی مرگ می تواند
نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟
بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی کنم
می ریزد عاقبت
یک روز برگ من
یک روز چشم من هم در خواب می شود
زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست
اما درون باغ
همواره عطر باور من، در هوا پر است”
― سیاوش کسرایی / Siavash Kasraee

“Words are pale shadows of forgotten names. As names have power, words have power. Words can light fires in the minds of men. Words can wring tears from the hardest hearts.”
― Patrick Rothfuss, The Name of the Wind

“Perhaps the greatest faculty our minds possess is the ability to cope with pain. Classic thinking teaches us of the four doors of the mind, which everyone moves through according to their need.

First is the door of sleep. Sleep offers us a retreat from the world and all its pain. Sleep marks passing time, giving us distance from the things that have hurt us. When a person is wounded they will often fall unconscious. Similarly, someone who hears traumatic news will often swoon or faint. This is the mind's way of protecting itself from pain by stepping through the first door.

Second is the door of forgetting. Some wounds are too deep to heal, or too deep to heal quickly. In addition, many memories are simply painful, and there is no healing to be done. The saying 'time heals all wounds' is false. Time heals most wounds. The rest are hidden behind this door.

Third is the door of madness. There are times when the mind is dealt such a blow it hides itself in insanity. While this may not seem beneficial, it is. There are times when reality is nothing but pain, and to escape that pain the mind must leave reality behind.

Last is the door of death. The final resort. Nothing can hurt us after we are dead, or so we have been told.”
― Patrick Rothfuss, The Name of the Wind

“It's the questions we can't answer that teach us the most. They teach us how to think. If you give a man an answer, all he gains is a little fact. But give him a question and he'll look for his own answers.”
― Patrick Rothfuss, The Wise Man's Fear

“When we are children we seldom think of the future. This innocence leaves us free to enjoy ourselves as few adults can. The day we fret about the future is the day we leave our childhood behind.”
― Patrick Rothfuss, The Name of the Wind

“We understand how dangerous a mask can be. We all become what we pretend to be.”
― Patrick Rothfuss, The Name of the Wind