“عارف لما تشوف الصبح بيطلع .. و انت قاعد
لما تلاقى قلبك بيدق وانت بارد
أو تنام و انت شارد .. و تجرى وانت واقف .. و تبكى وانت ساكت
عارف لما عينيك تشوف جوه ناس .. و تحس بإحساس
عارف لما تبقى كل حاجا غلط صح .. و كل حلال حرام
المية تبقى نار و النار تبقى مطر
عارف لما تسكت و جواك مليان كلام
و تتكلم وانت مش طايق الكلام
تشوف الكدب من العينين باظظ
وإن اتكلمت هاتبقى عينيك بتشوف مش زى مانت باصص
تمشى مش زى مانت رايح
تتمنى تموت و انت عايش
او تعيش بس مش على الهامش
لما تحس انك نصين لحاجة واحدة بس مش بتوع بعض
نص برق و التانى رعد”
―
أحمد حلمي,
28 حرف
