Morteza > Morteza's Quotes

“ساقی و مطرب و مِی جمله مهیاست، ولی
عیش بی یار مهیا نشود، یار کجاست؟”
― حافظ

“بی کار، سفره نیست و بی سفره، عشق.”
― محمود دولت آبادی

“A room without books is like a body without a soul.”
― Marcus Tullius Cicero

“A thing is not necessarily true because a man dies for it.”
― Oscar Wilde

“A clever person solves a problem. A wise person avoids it.”
― Albert Einstein

“I don't want to go to heaven. None of my friends are there.”
― Oscar Wilde

“Some women choose to follow men, and some women choose to follow their dreams. If you're wondering which way to go, remember that your career will never wake up and tell you that it doesn't love you anymore.”
― Lady Gaga

“Never go to bed mad. Stay up and fight.”
― Phyllis Diller

“The planet is fine. The people are fucked.”
― George Carlin

“Let us read, and let us dance; these two amusements will never do any harm to the world.”
― Voltaire

“I hope that in this year to come, you make mistakes. Because if you are making mistakes...you're Doing Something.”
― Neil Gaiman

“Every child is an artist. The problem is how to remain an artist once he grows up.”
― Pablo Picasso

“در خوابم چهار دو چرخه ی آتشین در اطراف شما می رقصید
آیا قدم در کهکشان بوسه گذاشته ام؟
آیا دریا در زیر بغل هامان موج می زند؟
آیا موهای پریها به لبان ما چسبیده؟
(بیدارش نکنید
شما را به خدا بیدارش نکنید)
این خوب، خواب من نیست، نمی تواند باشد
زیباتر از آن است که خواب من باشد
بین ما فقط فاصله ای از گل وجود دارد
گوش یک آهو را بین انگشتانت گرفته ای
و در تصویر دیگر
از پله های یک ستاره پلئین می آیی
و در اطراف تو ستارگان دیگر مثل حباب می ترکند
نه! این خواب، خواب من نیست
زیباتر از آن است که خواب من باشد
(بیدارش نکنید
شما را به خدا بیدارش نکنید)
بیدار که می شود تا چند ساعت گوشه ی زندان کز می کند
بعد بی مقدمه حرفش را می زند:
از زندان که بیرون بیایم
- البته اگر بیایم -
خواهم ترسید که از زنم جدا باشم
خواهم ترسید که از دوستانم جدا باشم
خواهم ترسید که از کودکانم جدا باشم
خواهم ترسید که بیرون نیز زندان دیگری باشد”
― رضا براهنی

“The fog was where I wanted to be. Halfway down the path you can’t see this house. You’d never know it was here. Or any of the other places down the avenue. I couldn’t see but a few feet ahead. I didn’t meet a soul. Everything looked and sounded unreal. Nothing was what it is. That’s what I wanted—to be alone with myself in another world where truth is untrue and life can hide from itself. Out beyond the harbor, where the road runs along the beach, I even lost the feeling of being on land. The fog and the sea seemed part of each other. It was like walking on the bottom of the sea. As if I had drowned long ago. As if I was the ghost belonging to the fog, and the fog was the ghost of the sea. It felt damned peaceful to be nothing more than a ghost within a ghost.”
― Eugene O'Neill, Long Day’s Journey into Night