sanem > sanem's Quotes

“Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz.”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyor.”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“Göreceksiniz ya, ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım... Hakiki hayatım benim için can sıkıcı bir rüyadan başka bir şey değildir...”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim... Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi korkutmaktan her zaman çekinirdim.”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu.”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“Ne önemi var ki hayat, yaşadıklarımızdan çok hayal ettiklerimiz değil mi zaten?”
― Ahmet Ümit, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi

“Kabuslarla başa çıkabilmenin tek yolu onlarla uyanıkken karşılaşmaktı.”
― Ahmet Ümit, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi

“Terketmedi sevdan beni,
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça...
Ve ellerim, kelepçede,
Tütünsüz uykusuz kaldım,
Terketmedi sevdan beni...”
― Ahmed Arif, Hasretinden Prangalar Eskittim

“Canım Benim,
Bilir misin "canım" dediğimde içimden canımın çıkıp sana koştuğunu duyarım hep.”
― Ahmed Arif, Leylim Leylim - Ahmed Arif'ten Leylâ Erbil'e Mektuplar 1954-1957 -ve 1977'de son bir mektup-

“Maybe the true purpose of my life is for my body, my sensations and my thoughts to become writing, in other words, something intelligible and universal, causing my existence to merge into the lives and heads of other people.”
― Annie Ernaux, Happening

“I do not wish to explain my passion—that would imply that it was a mistake or some disorder I need to justify—I just want to describe it.”
― Annie Ernaux, Simple Passion

“When I was a child, luxury was fur coats, evening dresses, and villas by the sea. Later on, I thought it meant leading the life of an intellectual. Now I feel that it is also being able to live out a passion for a man or a woman.”
― Annie Ernaux, Simple Passion

“One afternoon when he was there, I burned the living-room carpet down to the weft by placing a boiling coffee pot on top of it. I didn’t care. Quite the contrary. I was happy every time I caught sight of the mark as I remembered that afternoon with him. I”
― Annie Ernaux, Simple Passion

“Gone with the Wind" are just as decisive as the Oedipus complex”
― Annie Ernaux, Passion simple

“Sadece kovalandığında hızlı koşabilirsin.”
― Halil Cibran, Kum ve Köpek

“Benim annem öldü. Çok oldu. Ben küçükmüşüm. Bana olan şeyi pek hatırlamıyorum. Belki bu iyi bir şeydir. Ama annenin ölümü, alışması en zor şeyleden biri olmalı. Bizi taşıyan kabın devrilmesi gibi bir şey bu.”
― Melisa Kesmez, Küçük Yuvarlak Taşlar

“Elif, sana bir şey diyeceğim. Ben senin babanım. Hâlâ. Sen de benim kızımsın. Sonsuza dek öyle kalacaksın. Seni çok seviyorum. Seni o kadar seviyorum ki, seni düşünürken içim gökyüzü kadar büyüyor, hayattaki her şey katlanır oluyor. Daha iyi biri yapıyor beni senin baban olmak.”
― Melisa Kesmez, Küçük Yuvarlak Taşlar

“Geriye bakınca kızımın, gidişiyle beni asla göze alamayacağım büyük bir terk edişten koruduğunu görüyordum. Ben korkmuş, mutsuzluğumun içinde uyuşup kalmış, mutsuz olmaya alışmış, annelikten kaçamamıştım ama Elif benim isteksizliğimi, direncimi ve dolayısıyla beceriksizliğimi bizzat deneyimleyerek, altında perişan olduğum bu sorumluluğu benden alarak babasına teslim etmiş, birinin gönül rahatlığıyla kızı olabildiği yere gitmişti.

Çocuklar sağlam bir zemin arıyordu büyümek için. Dünyanın tekinsiz halleri karşısında yanlarında durunca kendilerini emin ellerde hissettikleri birini. Onları bırakmayacak, onlara "Merak etme, ben buradayım" diyecek biri. Gönül- süz ebeveynlik bir çocuğun başına gelebilecek en fena şeydi. Ben Elifin talihsizliğiydim. Mehmet ise onun başına gelmiş en güzel şeydi.”
― Melisa Kesmez, Küçük Yuvarlak Taşlar

“Dizime kadar suya girip onun köpüklerini seyrediyorum, tuzlu su az evvel dikenlerin ısırdığı yerleri yıkıyor, anne ayaklarım çocuk ayaklarımın altındaki küçük yuvarlak taşları hatırlıyor. ‘Merhaba’ diyorum büyük anne denize fısıltıyla, ‘bak sana kimi getirdim.”
― Melisa Kesmez, Küçük Yuvarlak Taşlar