Armenian readers (Հայ ընթերցողներ) discussion

Շատ տարօրինակ կերպով էս ամիս ընտրվեց Bret Easton Ellis-ի American Psycho-ն: Գիրքը հրատարակվել է 1991 թ. ու էկրանավորվել՝ 2000 թ.: Պարունակոմ է սեքսի, բռնության տեսարաններ, արգելվել է Ավստրալիայի նահանգ Քուինսլենդում, Գերմանիայում:
Էս գրքի օգտին բոլոր քվեարկողներին կխնդրեի պատասխանատու լինել ու անպայման կարդալ գիրքն ու եթե հնարավոր է՝ մասնակցել քննարկումներին:
Ընթացքում ֆիլմն էլ կարող ենք քննարկել:

Սրանք էլ հղումները.
Ռուսերեն- http://www.litmir.co/bd/?b=31434
Անգլերեն- http://www.kobobook.net/Classics/Elli...

ես վաղվանից կսկսեմ ^__^ դուք էլ միացեք

արդեն սկսել եմ, հույս ունեմ լավը կլինի :3

ռուսերեն թարգմանությունը ինչ վատն ա։ ամբողջ ոճը փոխած ա։ բնօրինակն էլ լավ բարդ երկար նախադասություններով ա ։Դ

ուրիշ թարգմանություն կարանք գտնել, եթե ճարվի իհարկե

հա, փնտրում էի, չգտա դեռ

ես Կորտասարը դեռ պիտի վերջացնեմ, նոր անցնեմ սրան: Բայց ֆիլմը տեսել եմ (ու էն էլ քանի՜ անգամ :D), նենց որ գիտեմ, ինչ ա սպասվում ))

ես հեսա Հեմինգուեյը վերջացնեմ, կանցնեմ սրան. քվեարկել եմ ֆսյո-տըկի :D

կարդացող չունե՞նք: Ես պատահաբար ուրիշ գիրք էլի սկսեցի, բայց եթե իմանամ, որ գոնե մի հոգի քննարկման հավես ունի, սա էլ կսկսեմ:

էսօր սկսելու եմ, ընթացքում կքննարկենք: կարծեմ մի քանիսը սկսել են արդեն, բայց ձեն ձուն չկա դեռ

ես ուզում եմ սկսեմ, բայց քաթչ 22֊ը վերջացնեմ նոր ։Դ տենց ամսվա կեսերից երևի

ոնցն ա՞ ի դեպ էդ քաթչը

ըստ ինձ՝ միջինոտ։ լրիվ ոնց որ երկրորդ համաշխարհայինի Շվեյկը լինի։

էս ինչ շատ ա ավելորդ ինֆորմացիան, ինչ որ անկապ ֆիրմաների, եսիմինչերի անուններ են անընդհատ:

գիրքը նոր վերջացրեցի կարդալ, դեռ տպավորությունների տակ եմ: Դաժան էր ու մառազմատիկ, բայց ընդհանուր առմամբ դուրսս եկավ: Հետաքրքիր էր կարդացվում))

Համարյա կեսը կարդացել եմ, էս ի՞նչ ա տո։ Սենց հիստերիկ գիրք կարդացած չկայի դեռ, նենց տպավորություն ա, որ հեղինակը աշխարհի աբիժնիկն ա։ Ես սովորաբար համակրանք եմ ունենում բացասական կերպարների նկատմամբ, բայց էս մեկը էդ դեպքը չի, ակնհայտ զզվանք ա առաջացնում մոտս։ Ագրեսիան մեջն ահավոր շատ ա։ Բայց հեշտ ա կարդացվում ու արագ, էն ախմախ նկարագրությունները չհաշված, ուղղակի դա էլ ա պետքական ու հատուկ ա արված ինձ թվում ա, որ լարվածությունը պահի։ Հա, մեկ էլ դիալոգներն են դուրս գալիս, աբսուրդի ժանրից են, բայց շատ լավն են, թեկուզ հնչած ոչ մի կարծիքի հետ համաձայն չեմ :D էս երկու օրը կվերջացնեմ, ավելի ամբողջական կարծիք ասեմ։))

Կարդացի վերջացրի, նախնական կարծիքս ահագին փոխվեց գրքի վերջում, եթե կարդացող կա, քննարկենք, թե չէ չեմ մենախոսելու :/ :D Բայց թույն գործ ա ժող, կարդացեք։

իսկ քաթչ 22֊ը լավն ա ^____^ ։Դ

ես նոր եմ սկսել...մի քիչ Բեգբեդեր, մի քիչ Սարտր ա հիշեցնում գրելաոճը:

հեչ առաջ չի գնում :/

էս ինչ մանրամասն նկարագրություն ա էտ տղայի առավոտվա տուալետի հետ կապված :D p.s. ինչ էլ հավես :D

հա, էդ առավոտվա զուգվել֊զարդարելը գիրքը շարունակելու ամեն ցանկություն ճմռթում ա գցում ա զիբիլը ։Ճ եթե շարունակությունն էլ ա էս մանրամասնությամբ ու հանգամանալիությամբ լինելու, ես չեմ դիմանա

մեկ էլ ամենանեռվայնացնողը էտ բոլոր մարդկանց, կերպարների հագուկապի, արդուզարդի բրենդների թվարկումն ա...

էս psycho-ն խի առաջ չի գնում?! :/

ես չկարացա էլ շարունակել, երևի լավ չէի տրամադրվել: Սկիզբը ձգեց ահագին, հետո անհամացավ:
եթե մի օր որոշեմ բոլոր կիսատ թողած գրքերը վերջացնել, կարող ա սրա հերթն էլ հասնի

ես դեռ կարդում եմ, մի 30% ա մնացել, մի կերպ ինձ կհամոզեմ: Բայց հա, շատ դանդաղ ա գնում: Մենակ մի բան հաստատ ա` կինոն վերանայելու ցանկությունը ահավոր, ահավոր ուժեղ ա էս գրքի պատճառով:

իմ մոտ էլ ա կիսատ, ես էլ երևի մի օր կվերջացնեմ ։Դ

աաա, ես վերջացրեցի, ու ահավոր խառն եմ: Նենց խառն եմ, որ չեմ հասկանում նորմալ` իսկականից հավանել ե՞մ գիրքն իրա հիստերիկությամբ, ագրեսիայով, անտարբերությամբ ու որոշակի մակերեսությամբ, թե՞ ուղղակի էնքան ա Բեյթմանը (Բետմենը. կերպարներից մեկը մի գլխում Բետմեն անվանեց, ու վսյո, ինքը Բետմենն ա: Հատկապես որ ֆիլմում էլ Քրիսթիան Բեյլն ա խաղում) կրկնել ամեն ինչ, էնքան ժամանակ եմ իր գլխում անցկացրել, որ արդեն իր նման էլ մտածում եմ, չափից դուրս ազդվել եմ: Չգիտեմ: Ամեն դեպքում` հաստատ չեմ փոշմանում, որ էսքան ժամանակ տրամադրեցի ու կարդացի:

Հիմա ուզում եմ ինչ-որ խելացի մարդկանց վերլուծություններ կարդալ, որ հասկանամ` էդ Patty Winters Show-ն իրակա՞ն էր, թե՞ ամեն գլուխը նկարագրող սիմվոլի դեր էր կատարում: Կամ ասենք հագուստն ու ապրանքները ուղղակի Ուոլլ սթրիթի մարդկանց սնափառությունն ու դատարկամտությունն էին բնորոշում, թե՞ ինչ-որ այլ, ավելի խորը սիմբոլիզմ էին, որ ես չեմ հասկացել:

Ու Բեյթմանի ընդհանրապես ի՞նչն էր իրական, ինչը՞` սուտ: Սուտ կա՞ր որ: Կամ կարո՞ղ ա իրականում նա ընդհանրապես ոչ փսիխոպատ էր, ոչ հարուստ էր, ոչ էլ Ուոլլ Սթրիթում էր աշխատում, այլ ասենք պարզապես էն բազմաթիվ Նյու-Յորքյան մուրացկաններից մեկն էր, որոնց մասին էդքան պատմում էր:

Էսքան հարց առաջացնող ու մտածելու տեղ տվող գիրքն անհնար ա անվանել վատ: Կարող ա` ստիլիստիկան դժվարացնում էր կարդալը, կամ կերպարներից ոչ ոքի հանդեպ սիմպատիայի նշույլ անգամ չէր առաջացնում, բայց ինքս ինձ համար ես շուտվանից որոշել եմ` եթե գրքի մասին շարունակում եմ մտածել այն վերջացնելուց հետո, ուրեմն` լավն էր: Անկախ մինուսներից: Համ էլ` պլյուսները անհամար շատ ավելի շատ էին:

ես երևի ուժ գտնեմ իմ մեջ ու ավարտեմ էս գիրքը :Դ 30%-ի վրա կանգնել եմ: Կինոն դեռ չեմ նայել, մտածում էի կարդալուց հետո նայեմ