#ikleesmee discussion

Hoi allemaal,

Als het goed is heeft iedereen 'Het Hollandse Huis' inmiddels uit. Ik heb er zelf erg van genoten en denk dat we er samen in deze bespreking ook weer een hoop uit kunnen halen. Lies en ik hebben een lijst met een hoop punten en vragen die we hier in de loop van de dag gedoseerd zullen delen om de discussie op gang te krijgen, maar deel ook vooral over wat jou opviel en aansprak!

Allereerst ben ik heel benieuwd wat jullie vonden van de vorm en van de schrijfstijl. Het verhaal maakt sprongen in de tijd en wordt verteld vanuit het perspectief van Danny, wat maakt dat Patchett hiervoor gekozen heeft denk je? En wat zou de invloed op het verhaal zijn geweest als niet Danny maar Maeve het verhaal vanuit haar perspectief had verteld? Ik vond Maeve een ontzettend interessant en gelaagd personage, juist omdat Patchett door deze keuze te maken niet alles uitspelt en daarin ruimte laat aan de fantasie van de lezer (zoals bijvoorbeeld de suggestieve (liefdes)relatie tussen Maeve en Mr. Otterman).

Verder ben ik ook erg benieuwd naar jullie mening over de verschillende personages, en hun onderlinge relaties. Wat raakte jou het meeste in de relatie tussen Maeve en Danny, en hoe veranderde dit naarmate de jaren vorderden? Wat is denk je het achterliggende motief van Andrea, de 'boze stiefmoeder' in dit verhaal. Waarom is Andrea zo vastberaden om zich tegen de anderen in het huis te keren, en welke rol heeft Cyril hierin? Het lijkt bijna alsof Cyril steeds op zoek gaat naar een excuus om niet thuis te geven, en dit is iets wat je ook terugziet bij Danny in zijn latere relatie met Celeste, welke factoren hebben er volgens jou voor gezorgd dat Cyril en Danny zich zo afwezig opstellen?

En tot slot, wat een geweldig decor biedt het Hollandse Huis voor dit verhaal. De details maakte dat ik het huis in mijn verbeelding glashelder voor me zag. Wat vonden jullie van de verschillende metaforen die hierin verborgen zaten? En welke diepere betekenis heeft het huis voor de verschillende personages? Also, de scenes waarin Maeve en Danny in de auto voor het huis zaten vond ik echt heartbreaking. Hoe heeft dit hen volgens jou wel of niet geholpen in de coping met het verlies van het gevoel van een thuis?

Dit even voor nu als eerste voorzetje, zodat we nadien met nieuwe discussievragen weer verder in kunnen gaan op de details van de verschillende gebeurtenissen en personages. Ik ben heel benieuwd naar jullie bevindingen en zal straks ook nog een deel van mijn bevindingen delen.

Shoot! :)

Hoi iedereen,

Allereerst: wat ben ik deze week gelukkig geworden van al jullie enthousiasme in mijn instagramfeed. Ik ben heel benieuwd wat jullie van de personages, de sfeer, de verhaallijn en de taal vonden.

Zelf ben ik heel erg fan van Ann Patchett en ze heeft me ook deze keer niet teleurgesteld. De manier waarop ze erin slaagt om (gebroken) families tot leven te wekken en levensechte personages neer te zetten bewonder ik heel erg. Danny en Maeve hebben echt een plekje in mijn hart veroverd op amper 300 pagina's tijd.

Dat voor het perspectief van Danny werd gekozen had ik tot tien minuten geleden eigenlijk nog nooit in vraag gesteld, maar het is wel een interessante vraag... Doordat Danny eigenlijk een belangrijk deel van de geschiedenis in het Hollandse Huis met zijn moeder gemist heeft, of alleszins niet bewust heeft meegemaakt, moet hij het heel erg hard van verhalen hebben. Doordat die verhalen worden verteld en herverteld, wordt een heel nostalgische sfeer gecreëerd. Die sfeer lijkt me een belangrijk element in de kracht van dit verhaal.

Andrea is een heel kleurrijk personage geweest dat me echt fysiek ergernis deed ervaren. Haar drijfveren waren me echter minder duidelijk. Waar kwam zij vandaan, waarom was ze er zo op gebrand om alles voor zich alleen te houden? Wou ze alle Elna-invloeden buiten houden? Vormde de sterke band tussen Maeve, Danny en het personeel een bedreiging in haar ogen, omdat ze zelf niemand aan haar kant had? Het is me niet helemaal duidelijk. Dat Cyril zich ook redelijk afzijdig hield ten opzichte van zijn kinderen, was misschien ook omdat hij in zijn kinderen iets van zijn eerste vrouw herkende dat hem heel erg pijn deed? Hij kwam me over als een man die geen blijf wist met emoties, en er dan maar voor koos om zo koel mogelijk door het leven te gaan.

Nog meer heartbreaking dan de momentjes in de auto, vond ik het moment dat Maeve uit haar kamer werd gezet om plaats te maken voor de kinderen van Andrea. Die kamer symboliseert een heel belangrijk punt in de machtsverhoudingen tussen de verschillende personages. Verder ben ik benieuwd wat jullie nog is opgevallen met betrekking tot het huis, want ik heb het gevoel dat ik nog heel wat gemist heb op dat vlak!

Ik heb ook genoten van het boek, een geweldige keuze van jullie!

Ik denk dat gekozen is om het verhaal vanuit Danny te vertellen omdat wat patronen uit zijn jeugd in zijn latere acties en relaties terugkomen (zoals het kopen van grond en gebouwen, maar ook bijvoorbeeld het kopen van een huis en dat hij daarmee Celeste voor een voldongen feit plaatst, net zoals zijn vader bij zijn moeder heeft gedaan). Maeve vond ik ook een erg interessant personage, ik had het idee dat zij heel graag snel iets voor zichzelf op wilde bouwen omdat ze misschien op die manier de aandacht van haar vader kon trekken, waar ze volgens mij wel erg naar verlangde maar niet altijd kreeg. Ik denk ook dat je dan meer over een verlangen naar een echt moederfiguur had gelezen, omdat uiteindelijk blijkt dat Maeve direct veel meer openstaat voor het opbouwen van een nieuwe relatie wanneer Elna terugkeert. Ik vind Maeve zo interessant dat ik eigenlijk nog wel meer over haar te weten zou willen komen, zoals hoe zij zich voelt over de moeizame relatie met Celeste, meer gedachten over de reden dat zij nooit meer ander werk zoekt (misschien omdat zij nu het gevoel heeft dat ze eindelijk vastigheid heeft en inderdaad de suggestieve relatie). Waarom zij wel veel aandacht besteedde aan de stiefzusjes (om ze een welkom gevoel te geven dat zij zelf miste, gok ik) maar afstand nam van het gezin van Danny. Aan de andere kant vind ik het inderdaad ook wel mooi dat je nu zelf veel in kunt vullen. Ik weet niet hoe Ann Patchett het voor elkaar krijgt, maar al na een paar hoofdstukken had ik het idee dat ik de personages al kende en in kon schatten hoe zij op bepaalde situaties zou reageren.

De relatie tussen Danny en Maeve vond ik erg mooi, de stukken in de auto inderdaad erg verdrietig en ik denk dat het op een bepaalde manier wel hielp bij de verwerking, omdat dat de voornaamste gelegenheden waren waarop zij praatten over het verleden. De grote beschermende factor en moederfiguur die Maeve voor Danny was, terwijl later Danny meer voor Maeve probeerde te zorgen, hoewel zij dit niet altijd toeliet of zich misschien ook niet kwetsbaar kon opstellen, omdat zij altijd voornamelijk voor zichzelf heeft moeten zorgen en zo een pantser heeft ontwikkeld. Hun relatie die bij beiden altijd op de eerste plaats stond, wat ze daarvoor ook voor moesten laten of opgeven.

Cyril vond ik een erg slappe man, die misschien wel goede bedoelingen had (zoals zijn kinderen beschermen tegen het gevoel van niet goed genoeg te zijn voor hun moeder om thuis te blijven), maar daar door verkeerde keuzes te maken niet in slaagde. Elke poging van zijn kinderen om toenadering te krijgen werd afgekapt, wellicht wist hij niet hoe het moest, een goede vader zijn, en vertrouwde hij erop dat hij door met Andrea te trouwen in die behoefte zou voorzien.

Andrea snap ik eigenlijk nog steeds niet ;). Het was ook moeilijk om te lezen hoe haar dochters later met haar omgaan, de jongste dochter die eigenlijk net als Cyril haar handen van haar moeder af heeft getrokken en de oudste die net als Maeve een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en voor haar moeder blijft zorgen. Daar zie je dan ook de rolverdeling in de gezinnen weer terug.

Dat het verhaal verteld werd door tijdsprongen vond ik een mooie keuze, omdat je zo een compleet verhaal krijgt over de familie en ook merkt hoe hun houding ten opzichte van gebeurtenissen in de loop van de tijd verandert, ook omdat er ervaringen bijkomen van andere belangrijke personen (zoals Vos).

Wow! Wat een ‘voorzetje’ Bea!
Je hebt alles al genoemd denk ik, haha. Ik vond het verhaal vanuit het perspectief van Danny heel goed uitgewerkt en uitwerken. Het jongere broertje die met ongeloof maar vol vertrouwen leeft en toch meer weet dan hij zou kunnen door de aanwezigheid van zijn oudere zus. Een pracht verhaal in een mooie setting inderdaad. Dat samen zitten in de auto voor het huis, je had echt het idee dat je op de achterbank zat. Het gedrag van vader en zoon, zoeken naar bevestiging en uitwijken bij mogelijke problemen.. zijn niet heel veel mannen/mensen zo? Of ze lossen problemen op, of ze lopen ervoor weg. Meave heeft Danny in het gesprek in de tuin daar ook mooi op gewezen. Niet meer weg kijken maar er mee dealen, en definitief. Ik vond dat heel mooi. Helaas kon Danny de verwijdering die door het wegkijk gedrag was ontstaan tussen hem en Celeste niet meer recht breien.
Ik heb genoten van het boek en vind het heel leuk dat jullie dit weer georganiseerd hebben en ben ook benieuwd wat ik allemaal ‘gemist heb, 😃🤪

Lies wrote: "Hoi iedereen,

Allereerst: wat ben ik deze week gelukkig geworden van al jullie enthousiasme in mijn instagramfeed. Ik ben heel benieuwd wat jullie van de personages, de sfeer, de verhaallijn en d..."

Oh ja, dat moment dat Maeve uit haar kamer werd gezet 💔 Toch vond ik het wel weer ‘mooi’ dat haar vader haar koffer naar haar nieuwe kamer bracht, ook al vielen de trappen hem zwaar. Dat liet toch wel weer blijken dat hij wel degelijk om zijn kinderen gaf, ook al was hij niet sterk genoeg om voor hen op te komen tegenover Andrea. Ik vond dat Andrea Maeve hiermee echt heel duidelijk buiten het gezin plaatste, een soort voorproefje op de latere uitsluiting na het overlijden van Cyril.

De symboliek van het huis weet ik zo snel verder ook niet, ik ben benieuwd naar de inzichten van iedereen!

Maeve vind ik ook een toppersonage. Waarschijnlijk omdat ze zo zelfstandig staat in het leven, zo onafhankelijk. Ze is op dat vlak een tegenpool van Celeste, die een man lijkt te zoeken om huismoeder te worden. Misschien is haar moederlijke zorgzaamheid wel wat Danny aantrok, je vindt het ook bij zijn zus.
De rol van Elna vind ik ook een interessante. Ik snap haar drijfveren niet echt. Eerst vlucht ze weg van het huis dat ze haat, om na al die jaren terug te keren. Haar geliefden wonen er niet meer, enkel een oude vrouw die ze eigenlijk niet kent en die haar kinderen eruit heeft gegooid. Misschien is helpen haar tweede natuur, maar voor mij is ze een raadsel.

Ik kende de schrijfster niet , maar ga vast nog meer lezen van haar. Ik heb het boek jammer genoeg nog niet helemaal uit. Hopelijk lukt dat nu nog even.
Heel mooi zoals het is geschreven en erg levendig. Inderdaad voel je de pijn, verdriet, verbazing, uitdagingen alle andere lagen van de personage's . Ik denk dat het verhaal als het uit het perspectief van Maeve was geschreven minder liefdevol zou zijn geweest. Dat maakte het nu ook zo mooi dat Danny duidelijk zocht naar verzachtende woorden en Maeve daar steeds probeerde van te overtuigen. Vooral het geld uit het fonds vond ik daarvan een duidelijk voorbeeld. Hoe diep kunnen wraakgevoelens gaan, dat je je broer daarvoor gebruikt op deze wijze.(in hoofdstuk 9 de beschrijving volgens de wet van Archemedes ) Ben vaak wel benieuwd hoe een boek eruit gaat zien als het zou worden geschreven vanuit een andere personage. Ik heb Andrea alleen maar kunnen zien als de vrouw die niets maar ook niets zelf aan liefde heeft gekregen denk ik. Dat is iets waardoor ik haar kon verdragen en soms heel veel medelijden met haar had. Ik ben benieuwd hoe haar kinderen het vergaat in hun verdere leven.
Ook de zin 'je bent geen champignon die in een regenbui zomaar is opgekomen. Je hebt ouders' Prachtig.
ben benieuwd naar wat anderen er van vinden. tot straks

Dit was voor mij ook het eerste boek van Ann Patchett en wat een geweldige kennismaking was het! Ik heb nu ontzettend veel zin om meer boeken van haar te lezen. De schrijfstijl vond ik super fijn. Ik merkte dat ik er heel snel doorheen ging dus ik heb mezelf af en toe gedwongen om het boek weg te leggen zodat ik niet alles in één keer had gelezen.

De relatie tussen Maeve en Danny vond ik erg interessant. Ik vond Maeve soms tegen het irritante aan, doordat ze zo die moederrol op zich nam (en daardoor geleid werd door haar eigen gevoelens) en daardoor Danny bijvoorbeeld beperkte in de keuze voor een opleiding.

Veel is hierboven al genoemd door anderen, zoals het prachtige decor van het Hollandse Huis. De details die erover werden verteld in het verhaal maakte het alsof ik er zelf doorheen liep. En wat ik graag bij de feestjes van May te gast willen zijn :)

Ik vond het ook mooi dat je aan het einde van het boek wat meer begrip kreeg voor Cyril. Danny dacht dat hij Celeste een plezier deed of zelfs romantisch was door een huis voor haar te kopen. Cyril heeft het Hollandse Huis gekocht voor Elna, misschien ook om zijn liefde te tonen. Het zorgde er bij mij in ieder geval voor dat ik Cyril niet alleen maar als die ijskoude en afstandelijke man zag, maar als iemand die misschien niet wist hoe hij zijn liefde moest tonen voor zijn vrouw en kinderen. Zorgen dat zij niks te kort kwamen was misschien zijn oplossing daarvoor.

Ook voor mij was dit mijn eerste Ann Patchett en wat heb ik er van genoten! Zo levendig geschreven. De kunst die in het huis hing; alle details van de afwerking in het huis. Je ziet het zo voor je.
Wat is me afvraag: het portret van Maeve afgebeeld op de voorflap; waarom zou daar gekozen voor zijn? Een afbeelding van het huis had ook een goede geweest. Het huis waar je zo doorheen kan kijken. Met de bomen. Misschien omdat het huis Danny en Maeve juist alles afgenomen had wat hun lief was: hun moeder? Maar verder is Het Hollandse huis juist wel de rode draad in dit hele boek. De vele gesprekken in de auto; kijkend naar het Hollandse huis.

Het was al eerder aangegeven, maar ook mij viel op dat Danny hetzelfde deed met Celeste dan zijn vader met zijn moeder: een huis kopen waar ze niet in wilt wonen.
En eigenlijk deed Danny dat zelf ook; hij liet zich door Maeve dwingen om studie geneeskunde te doen terwijl hij dat totaal niet wilde. Omdat hij zoveel van haar hield. Hij zag haar ook als een soort moeder. Toch mooi dat hij zijn droom is nagegaan en de vastgoed is ingegaan.

Oh dat was te snel gepost:)

Het verhaal vanuit het oogpunt van Maeve had denk ik ook heel interessant geweest. Zal zij gelukkig geweest zijn? Met haar baan die ze totaal niet uitdagend vond maar wel gewoon prima vond. Geen ambitie meer in het leven en die via haar broer willen toch willen beleven. Door haar ziekte niemand tot last willen zijn. Haar overlijden was geen verrassing naar toch vond ik het wel echt heel verdrietig.
Ondanks dat Elna er weer was in hun leven (snap nog steeds niet hoe en waarom ze weg gegaan is bij haar kinderen) voelde ik het verdriet van Danny.
Wel heel mooi hoe de cirkel rond was aan het einde: May krijgt het schilderij van haar tante waar ze ontzettend op lijkt en kan het Hollandse huis kopen.

Ik hou zo van het coming of age genre.
Deze was heel fijn!
Bedankt iig Beatrix en Lies, jullie hebben, na het toch iets tegenvallende vorige boek, een prachtige uitgekozen. Lijkt me altijd een gok! :)

Hallo iedereen!
Eerst en vooral wil ik graag Beatrix en Lies bedanken, want als deze #ikleesmee editie er niet was geweest, had ik dit geweldige boek nooit uit mezelf opgepakt denk ik.
Ik heb enorm genoten van het boek en het las echt als een sneltrein.
Het feit dat het verhaal sprongen in de tijd nam, vond ik helemaal niet zo storend. Het gaf meer diepgang aan het verhaal en deed de lezer ook bladzijde per bladzijde meer ontdekken over het verleden en wat er allemaal gebeurd is. Ik vond het prima dat het verhaal vanuit Danny’s standpunt werd geschreven, omdat (zoals al eerder aangehaald) hij geen échte herinneringen heeft aan de aanwezigheid van zijn moeder in zijn jeugd en hierdoor ontdekken we sommige details uit het verleden samen met hem. Toch ben ik zeer benieuwd hoe het boek geschreven zou zijn moest het vanuit Maeve’s standpunt geschreven zijn. Ik vond het personage van Maeve erg intrigerend omdat het doorheen het verhaal niet altijd duidelijk was waarom ze bepaalde dingen doet en hoe ze over bepaalde dingen denkt. Zij heeft wel de herinnering aan haar moeder in haar jeugd, en draagt het ‘verdriet’ en ‘gemis’ ook harder mee dan Danny. Ook vond ik dat je doorheen het boek bij Maeve ook een echte ‘character development’ meemaakte. Vooral bij het bezoek aan het huis waarin Maeve beslist dat dat de laatste keer is dat ze het wilt bezoeken, dat ze het allemaal achter zich wil laten, vond ik een echt voorbeeld van vooruitgang.
De bezoekjes aan het Hollandse Huis die Maeve en Danny organiseerden toen ze ouder waren, raakte me het meest. Daarin werd er ook gepraat over hun herinneringen aan het huis, terwijl dit anders vaak uit de weg gegaan wordt. De motieven van Andrea zijn dan voor mij weer een raadsel. Ik vond het niet compleet duidelijk wat haar motieven waren om alles voor zichzelf te hebben en zoveel mogelijk ‘herinneringen’ aan Elna weg te werken (zoals Maeve en Danny). Toch heb ik niet het gevoel dat ik deze motieven specifiek benoemd wou hebben. Dit houdt het suggestief en breng je langer aan het denken na het lezen van het boek. Ook Cyril vond ik een beetje een raadsel. Ik ervaarde hem als een vrij gesloten personage, die soms beslissingen nam waarvan je niet goed wist wat erover te denken. Hij kwam ook zeer gesloten over ten opzichte van zijn kinderen, ook al steunde hij hen op andere momenten dan wel weer. Ik denk dat Cyril zelf erg met zijn gevoelens worstelde, waardoor hij zich niet echt een houding wist te stellen ten opzichte van iedereen.
Tot slot: het decor vond ik echt geweldig! Langs de ene kant vraag ik me af hoe het huis eruit zou gezien hebben in Patchett’s gedachten, maar langs de andere kant vind ik het fijn dat iedereen die het boek leest waarschijnlijk een heel ander beeld heeft van het huis dan anderen, ook al is het huis wel goed beschreven.

het is mijn eerste keer dat ik mee doe. het is niet de bedoeling om samen erover te praten? ik heb alleen nog maar allemaal reacties gezien los van elkaar. doe ik iets niet goed of is dit normaal.

Ik mis dat ook een beetje Wilma! Ik probeerde op Bea te reageren en verwachtte daar inderdaad meer ‘reactie’ of ‘interactie’, meer mensen die ingingen op haar vragen en opmerkingen. Lies had toen nog niets gezegd. Ik vind het ook lastig zo en ben nog zoekende.. of kan ik dan beter helemaal niet meer reageren..?? Ook vallen altijd hier op Goodreads mijn laatste woorden weg. Ik was en ben benieuwd te horen wat ik allemaal heb gemist, waar ik overheen gelezen heb. ( want ik denk dat anderen veel beter kunnen lezen, haha) allemaal opnieuw het boek doornemen lijkt me inderdaad wat overbodig.. toch een fijne zondag verder, iedereen. Medeschrijvers of medelezers. En hopelijk vallen mijn laatste woorden nu niet meer weg.

Marjolein en Wilma, pik gerust in waar je wil! Hoe meer activiteit, hoe meer interactie! Voor ons blijft het ook een beetje uitzoeken wat voor iedereen het beste werkt.

Ik zie hier verschillende keren terugkomen hoe moeilijk het was om te vatten wat de moeder van Maeve en Danny eigenlijk dreef. Op Andrea na vond ik haar eigenlijk het meest vervelende personage in dit boek. Haar drang om goed te zijn leek misschien wel nobel, maar is in the end ook zo egoïstisch? Je gezin binnen- en binnenwandelen wanneer het je uitkomt, is je eigenlijk loskoppelen van al je verantwoordelijkheden. Het punt waarop Maeve haar zomaar weer in de armen sloot vond ik zelf heel gek, daar kon in zelf niet goed inkomen. Zeker als je weet dat de dood van Maeve misschien wel weer door de acties van haar moeder in gang werd gezet.

Wat denken jullie?

Ja precies Lies! Dat vond ik ook een lastig te behappen onderdeel. En de ‘smoes’ leek te zijn dat zoveel vaders dat doen, dus dan mag je het deze moeder niet kwalijk nemen. Ik vond het heel vreemd en heb als vele anderen de noodzaak haar man en kinderen de rug toe te keren niet begrepen. Gelezen, maar geen begrip voor. Andrea was vooral met haar ‘rol’ in het leven bezig ( als vrouw des huizes) minder met haar kinderen , zeker niet met andermans kinderen. Ik denk dat Andrea pas besefte dat ze van haar man hield toen het te laat was, en door Danny te zien steeds haar ‘fout’ zag. Dus moest hij vertrekken. Zo kon ze ook net doen of het huis alleen haar toe viel. Weinig begrip voor de mama’s in mijn gedachten.

Lies en Bea, hoe ging dit bij de vorige boeken die jullie op deze manier hebben gelezen, of is dit ook voor jullie de eerste keer?Kan me dan voorstellen dat het inderdaad afwachten wat en hoe je dit doet. Ik heb met een boekenclub meegedaan vorig jaar ook online via de schrijversacademie. Daar was actie / reactie. Ik vind het super wat dat jullie dit opzetten en ook de snelle hulp die Bea mij gaf bij het inloggen op deze site. Vind alleen heel jammer dat er niet meer uitkomt. Maar wie weet komt het nog. Allemaal een fijne dag .

Het leek voor mij af en toe wel alsof de moeder het idee had dat anderen in het leven haar meer ‘nodig’ hadden, dat ze steeds op zoek was naar erkenning en waardering en dat van haar man niet of niet voldoende kreeg en daarom rond bleef dolen. Misschien hoopte ze dat haar man haar terug zou halen na haar laatste vertrek, maar werd ze toen geconfronteerd met de scheidingspapieren (al blijft het natuurlijk helemaal ruk dat ze haar kinderen zo ook in de steek liet - daar heeft ze veel leed mee veroorzaakt).

Dat Maeve zo makkelijk over de terugkeer van haar moeder heen kon stappen snap ik zoals hierboven gezegd ook niet, al komt dat misschien voort uit haar drang naar moederliefde en is ze bereid te doen wat er ook voor nodig is, omdat ze zich tegenover haar vader altijd moest bewijzen en haar moeder haar nu met open armen lijkt te ontvangen, ook al was dat in mijn ogen te laat en kon ik me veel beter in Danny’s standpunt verplaatsen

@Marjolein en Wilma, volgens mij is iedereen juist wel ingegaan op de initiële vragen van Bea, door te vermelden wat zij van de personages vonden, de band tussen broer en zus ed. Wat een echte discussie wat lastiger maakt is volgens mij dat de meningen vrij overeenkomen met elkaar, het wordt natuurlijk echt interessant als iemand het boek helemaal niets vond en je zo gezichtspunten kunt uitwisselen ;). Zelf kon ik niet direct iets maken van de symboliek van het glazen huis en wachtte ik eerlijk gezegd een beetje op meningen van anderen of die van Bea, omdat zij daar wel haar ideeën over leek te hebben. Mocht je over een bepaalde passage oid willen praten, laat het dan vooral weten! :)

Oké Marloes, we zijn dus allemaal zoekende.. allemaal in dezelfde kamer praat makkelijker, sneller, minder misverstanden.
Ik vind ook jouw bijdrage fijn, geenszins de bedoeling wie dan ook uit te sluiten of te beledigen.
Inderdaad, lastig als we allemaal het boek mooi vonden.

Over het Hollandse of glazen huis... misschien een metafoor voor doorgangshuis? Niemand blijft er echt, ze kunnen er doorheen kijken, maar niet makkelijk alle geschiedenis doorzien? Ook heel apart dat echt alles van de vorige bewoners er nog was. Ik weet het niet, want die akelige Andrea hield het er alsnog wel vol, al vond ze het idee dat ze gezien werd niet heel fijn.

Ik heb geen spijt dat ik het (e-) boek toch gekocht heb en vond het weer leuk om mee te doen. Nogmaals: Bea en Lies, dankjewel!

En Bea!! Lies en Bea!

Pfffff

Marjoleinbj wrote: "Oké Marloes, we zijn dus allemaal zoekende.. allemaal in dezelfde kamer praat makkelijker, sneller, minder misverstanden.
Ik vind ook jouw bijdrage fijn, geenszins de bedoeling wie dan ook uit te ..."

Ja, of misschien dat het huis wel uit veel glas bestond en er makkelijk doorheen te kijken viel, maar de bewoners ervan veelal ondoorgrondelijk leken, hun gevoelsleven erg gesloten hielden. En hoewel het huis groot en licht was, bijvoorbeeld Maeve zich het prettigst voelde in haar vensterbank achter de gordijnen, waar ze zich kon verstoppen.

Wat ontzettend leuk om te lezen dat jullie allemaal ook zo enthousiast waren over dit boek, tof ook om jullie gedachten daarachter te lezen. En stiekem maakt dit me ook wel weer extra nieuwsgierig, want zaten er ook momenten in het boek die jullie wat minder sterk vonden, en zo ja welke momenten waren dit dan? Voor mij was de plotselinge verschijning van Elna zo'n moment, want wat Lies en Marjolein ook schrijven, de manier waarop Maeve haar probleemloos weer toeliet en veel onuitgesproken bleef voelde voor mij nogal wrang, zeker als je terugkijkt naar de impact die de plotselinge verdwijning van haar moeder op Maeve had. Het valt mij op dat de volwassenen in het verhaal (Andrea, Elna en Cyril) wel heel veel begrip verwachten van hun kinderen en zich eerder verschuilen achter excuses voor hun gedrag of zelfs verdwijnen in totale afwezigheid in plaats van dat ze ook maar een moment de tijd nemen om zich in te verplaatsen in de kinderen, die zich in emotioneel opzicht altijd in de steek gelaten hebben gevoeld en het allemaal maar alleen hebben moeten zien te rooien.

Persoonlijk vond ik dat stuk en de emotionele en traumatische impact hiervan wel heel erg sterk naar voren komen. Ik vind het fantastisch hoe invoeldbaar Patchett dit overbrengt zonder daarin aan te dikken of te overdrijven, want juist dit soort emotionele traumatisering wordt vaak niet of nauwelijks gezien en erkend, maar je ziet wat voor enorm spoor dit achterlaat in de levens van Maeve en Danny. Maar probeer dit maar eens uit te leggen aan iemand die er niet bij was, die de slangenkuil niet van binnenuit heeft leren kennen. En dat is dat stukje (mis)communicatie wat niet helemaal lekker loopt tussen Danny en Celeste, en waarin Vos wanneer ze in dienst komt als kindermeisje een hele mooie vertaalslag weet te maken tussen het heden en de herinneringen aan toen.

Wat ik ook opvallend vond is de nuances die ze aangebracht heeft in de krachtige twee-eenheid van Danny en Maeve. Want eigenlijk weten ze zich helemaal geen raad met andere sociale contacten, er lijkt iedere keer net even een bepaalde ruis in te sluipen, die zowel voor Danny als voor de ander niet altijd even duidelijk te verklaren is. En alleen Danny en Maeve kunnen het van elkaar verdragen wanneer de ander dichterbij komt, bezorgd is, genegenheid toont en (tijdelijk) een deel van de verantwoordelijkheid wil overnemen, en juist die kleine nuances maken dat ik de relatie tussen die twee zo ontzettend fascinerend en echt vind.

@Lies: Ik vind het ergens wel heel boeiend dat we als lezer juist niet weten waarom Andrea is zoals ze is en waar haar wrok vandaan komt. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Danny, en hij heeft het antwoord daarop ook niet. Maar aan de andere kant, zou het uitmaken? Of heeft ze stiekem gewoon haar verantwoordelijkheid te nemen? Vooral ook het feit dat ze haar eigen kinderen wel kan geven wat ze nodig hebben en dus doelbewust voorbij gaat aan de behoefte aan liefde en zorg van Maeve en Danny maakt dat ik even niet zoveel sympathie kan opbrengen voor haar achtergrond.

@Marloes: Mooi punt! Ik ben ook wel heel erg nieuwsgierig naar wat maakt dat het niet botert tussen Maeve en Celeste, zou het enkel de jaloezie zijn vanuit die twee vrouwen? Het is volgens mij wel het begin van het punt waarop Danny en Maeve uit elkaar beginnen te groeien, en Danny geeft meerdere malen aan dat hij het moeilijk vind om te zien hoe zijn vrouw en zijn zus met elkaar omgaan, maar kiest er steeds weer voor om te blijven struisvogelen.

@Laura: Same, ik hou zoveel van coming of age! En mooie vraag wat betreft de cover. Ik denk zelf dat er twee hoofdpersonen zijn in het verhaal, de ene hoofdpersoon is het Hollandse Huis en de andere hoofdpersoon is denk ik Maeve. En met dit omslag creeer je een combi van beiden. :)

@Wilma en Marjolein: Lies en ik bereiden discussievragen voor en proberen reacties uit te lokken, maar uiteindelijk valt en staat iedere discussie en ook de mate van interactie met de inzet en het enthousiasme van de deelnemers. We kunnen heel makkelijk alle antwoorden gaan geven, maar dat is ook niet het idee van de discussie, dus voel je vooral vrij om op elkaar te reageren en elkaar kritisch te bevragen op grotere punten en natuurlijk ook op de kleinere nuances :).

Anyhow, ontzettend lange post dit, maar vooral nieuwsgierig naar of en wat de punten waren waar jullie nu kritisch op terugkijken?

Het is echt niet als commentaar. ik ben ook heel blij dat ik het
e-boek heb gekocht en heel dankbaar. heb een prachtig boek gelezen die ik anders zeker niet had gekocht Dus hopelijk geen misverstanden dat ik het niet leuk vond en zeer zeker ook niets verwijtend. het was geheel nieuw voor me en wist dus ook niet wat ik kon verwachten. Maar allemaal nogmaals dank en doe heel graag een volgende keer weer mee. groetjes en allemaal heel veel leesplezier in deze bijzondere tijd. laten we er voor elkaar blijven zijn.

Jeetje Bea wat kan jij dat toch mooi en duidelijk verwoorden. Bij je tweede alinea heb ik weer tranen in de ogen. Want de kinderen hebben echt verdriet en het is inderdaad een slangenkuil. Wat mooi en duidelijk.
Ik kan echt genieten van het lezen van jullie interpretatie!! En ik heb nog steeds een probleem met wegvallende woorden, dus mijn laatste zin is steeds onzin.

Marloes wrote: "Het leek voor mij af en toe wel alsof de moeder het idee had dat anderen in het leven haar meer ‘nodig’ hadden, dat ze steeds op zoek was naar erkenning en waardering en dat van haar man niet of ni..."

Dat zou inderdaad goed kunnen, dat ze vanuit dat enorme verlangen alle misstappen maar voor lief neemt, liever een moeder die grote fouten heeft gemaakt, dan een totaal afwezige moeder. Toch vond ik dit nog steeds lastig te rijmen met haar eerdere stelligheid, vooral ook richting Danny. Voor mij kwam haar ommezwaai daarin ook een beetje uit de lucht vallen.

Wat betreft de symboliek van het huis: Ik heb dus het idee dat de portretten die in het huis hangen en de geschiedenis van de VanHoebeecks ook weer te koppelen zijn en daarmee een metafoor vormen voor de gebeurtenissen in het heden. Bepaalde aspecten van hun geschiedenis en onderlinge verhoudingen zijn feilloos te koppelen aan de personages in het nu. Ik was benieuwd of jullie dit ook zo was opgevallen.

En nu ik het over schilderijen heb, ik blijf het ook nog steeds bijzonder vinden dat alleen het schilderijtje van Maeve daar hangt. We krijgen daar in de laatste pagina's een halve verklaring voor, maar het verklaart niet waarom er in de daaropvolgende jaren nooit een portret van Danny is gemaakt. Ergens wil ik graag geloven dat dit vanuit Cyril toch een halfslachtige manier was om zijn liefde voor zijn dochter te laten zien. Als ik overigens terugkijk naar de volwassenen merk ik dat ik toch de meeste compassie voel voor Cyril. Mij bekruipt een beetje hetzelfde gevoel als wat Lisa schrijft, dat hij wel wil, maar geen idee heeft hoe hij zijn liefde voor zijn kinderen en vrouw moet uiten en het verlamd door een gevoel van machteloos en onvermogen maar gewoon een beetje laat gebeuren. Toch is het dan wel heel erg frappant dat Danny er juist voor kiest om in de voetsporen van zijn vader te treden, ook juist qua beroepskeuze. Wat denken jullie dat de reden is dat Danny juist die keuze maakt? En wat hoopt hij hieruit te halen?

Beatrix wrote: "Wat ontzettend leuk om te lezen dat jullie allemaal ook zo enthousiast waren over dit boek, tof ook om jullie gedachten daarachter te lezen. En stiekem maakt dit me ook wel weer extra nieuwsgierig,..."

De grootste kritiekpunten hangen voor mij vooral samen met acties van de personages, zoals Cyril die zijn dochter zonder tegenspraak uit haar kamer laat zetten, Danny die zijn relatie met Maeve boven zijn gezinsleven plaatst en de (in mijn ogen terechte) bezwaren van Celeste, wanneer hij bijvoorbeeld weer een tijd weg is naar Maeve terwijl zijn opgroeiende kinderen hem nodig hebben, net zoals hij zijn ouders vroeger nodig had gehad, wegwuift en nooit écht met Celeste bespreekt waarom zijn relatie met Maeve zo belangrijk voor hem is, waarom ze het met elkaar blijven hebben over hun tijd in het Hollandse huis en ook geen enkele poging doet om meer toenadering tussen de vrouwen tot stand te brengen.

Ook kan ik de makkelijke omslag van Maeve ten opzichte van haar moeder nog steeds niet goed begrijpen, ondanks dat ik daar wel redenen voor kan bedenken. Ik mis in dat deel ook een stuk communicatie tussen Danny en Maeve, omdat ze veelal op elkaar vertrouwen om in het reine te komen met bepaalde gebeurtenissen, wat gebeurt in de auto, maar er nu geen discussie mogelijk lijkt te zijn over de rol van hun teruggekeerde moeder (dit komt misschien ook door de tijdsprong die wordt gemaakt, waardoor je een tijd mist waarin die gesprekken wellicht wel gevoerd zijn).

Ook vond ik het lastig om te begrijpen dat Maeve Danny zo pusht om door te blijven studeren terwijl hij daar zelf niet echt zin in heeft, waarbij haar enige motief lijkt te zijn om Andrea een hak te zetten en hopelijk het hele fonds leeg te trekken voordat hun stiefzusjes eraan toe zijn om te gaan studeren, terwijl ze op andere momenten wel genegenheid voor die meisjes lijkt te tonen en het beste met ze voor heeft. En misschien ook wel om door hem toch een academische opleiding te laten volgen het op haar manier ‘goedmaakt’ dat zij zelf die kans niet heeft gehad?

Waarom Danny in de voetsporen van zijn vader treedt is misschien omdat hij vanuit zijn jeugd toch gelukkige herinneringen heeft aan de ritjes met zijn vader om de huur te innen, dat hij daaraan een bepaald geluksgevoel heeft gekoppeld en dat blijft zoeken door het zelf ook te gaan doen. En misschien ook wel om toch te ‘rebelleren’ tegenover Maeve, omdat zij nog een grotere afkeer heeft tegen daden van hun vader omdat zij een nog moeizamere relatie heeft gehad met Cyril en Danny zich tegen haar wil afzetten als ‘vergelding’ omdat hij moest blijven studeren.

Ten slotte, wat betreft de schilderijen: ik denk dat Cyril vooral wilde dat zijn vrouw mee zou werken aan een bepaald aanzien dat gekoppeld zou worden aan hun schilderijen, en dat hij Maeve heeft laten schilderen om geen gezichtsverlies te lijden tegenover de schilder. Ook zijn liefde voor Maeve zal meegespeeld hebben, maar waarom Danny niet geschilderd is, daar heb ik ook geen antwoord op.

Het gebeurt een paar keer in je leven dat je een sprong neemt en het verleden waarop je stond wegvalt en de toekomst waar je op dacht te landen nog niet op zijn plaats is, en heel even hang je dan in de lucht en ken je niets en niemand meer, zelfs jezelf niet.
Deze tekst en daarop meteen dat Danny ook een aangeeft dat hij had willen werken met zijn vader, panden kopen en verkopen is denk ik heel diep geworteld in hem. Hij heeft denk ik een handelsgeest in zich, die hij al heel jong meekreeg doordat hij met zijn vader 1 zaterdag per maand huur gingen innen.
Ik vond de metaforen in dit boek zo fantastisch. Heb daar echt van genoten en ook de prachtige inzichten. De vraag die Maeve stelde aan Danny of hij van Andrea hield en hij daarop de uiteenzetting deed over een buurjongen die je zus dood slaat met een honkbalknuppel ..... hoofdstuk 5. En zo was dit pracht boek doordrenkt van mooie inzichten.
Ik vond het heel bijzonder dat toen Celeste en Danny trouwden de moeder van Celeste moest beslissen om dan van beide ouders de namen niet te plaatsen.

Hoi allemaal! Ik was echt geen fan van dit boek. Ik vind dat de personages vreemde keuzes maken voor hoe je ze doorheen het verhaal leert kennen, vooral Maeve. De motieven van Andrea blijven een mysterie, ze lijkt er gewoon te zijn om een vijand te hebben. Ik vond dat er niet veel gebeurde in het boek zowel in vorm als in inhoud. Waar ik mij misschien nog wel het meeste aan stoorde is dat het twee - toch wel - rijke personages zijn die nog kunnen studeren en een dak boven hun hoofd hebben maar die blijven hameren dat ze alles kwijt zijn. Dat voelde voor mij echt een beetje wrang. Heel eerlijk, ik heb me echt door dit boek moeten slepen.

Ik vind het interessant om te lezen hoe de ervaring voor jullie helemaal anders was. Gelukkig vindt niet iedereen hetzelfde leuk 😉

Lieselotte wrote: "Hoi allemaal! Ik was echt geen fan van dit boek. Ik vind dat de personages vreemde keuzes maken voor hoe je ze doorheen het verhaal leert kennen, vooral Maeve. De motieven van Andrea blijven een my..."

Ik vind het leuk om ook jouw ervaring te lezen! De keuzes van Maeve vond ik vooral aan het einde vreemd, gedurende het boek kon ik voor haar meeste acties zelf wel een verklaring bedenken. Meestal houd ik niet zo van een boek dat voornamelijk gebouwd is op de personages, maar is de plot voor mij belangrijker, maar in dit boek stoorde mij dat totaal niet en vond ik het mooi hoe je langzaam steeds meer stukjes van de puzzel krijgt. Gelukkig zijn er inderdaad heel veel boeken voor verschillende smaken 😉