شعر پسامدرنيسم ایرانی discussion

پشت دیوار باغی بی ‌درخت که اربابش روضه می خواند
سگان ِهار عوعوکنان رد ِهر پروازی را رَسد می کنند
وکفتارها یله در وهم شان، دنبال ِگوشت ِقربانی می گردند
ارباب حول حوض بی آبی که کوثر می خواندش
دُن-کیشوتی ست نشسته بر مَنبر که سهم شیر از خوان ِیغما می طلبد

با تو ابله
دیگر جای سکوتم نیست
بس کن یاوه گوئی که از جَمکران نامه داری
جمع کن بساط دغل کاری
نمی بینی که حنایت رنگ ِسبز گرفته است

دیگر پیدایت نشود طرفای جنگل
تو از کویری، دَمت سوزان و خشگ
نمی بینی که ناسازگاری و وصله ناجور
تو با ما نمی روئی
جنست تلفیقی ست از خاکستری و قهوه
با سبز ناپیوندی و چون جن می ترسی از سبزینه های کنار رود
برو در دهلیزهای تاریک درون ِخود هر چقدر دلت می خواهد نماز وحشت بخوان
ما تو را بخشیدیم ای چله-نشین ِشبهای بی ماه و ستاره

نگفتم آبت با ما توی یک جوی نمی رود
نگفتم تو با شب میعاد بستی، یادت رفت که سحر نزدیک است
نگفتم با من بمان، آخرش دنبال ِسوراخ موش می گردی هر طرف
نانی که پختی حالا بیا کبابَش ببر
تو همان تیری هستی که از تفنگ خودی شلیک شد
باشد، بچرخ تا بچرخیم، شاهنامه آخرش خوش است