Boekenroedel discussion

Dag vrienden

We hebben onze weg doorheen de gangen en dit verhaal gevonden. Sommige onder jullie wel heel snel (zelfs sneller dan onze ‘Na het lezen’ online stond). We zijn heel benieuwd wat jullie van dit buitenwereldse verhaal vonden?

Welke invloed had de cover voor jullie op het verhaal?
Wat vonden jullie van het verhaal? (Verrassend, voorspelbaar?)
Wat vonden jullie van de personages? (Piranesi, The Other, 16,…)
Wat vonden jullie van de wereld? Konden jullie deze snel voorstellen?
Wat vonden jullie van de schrijfstijl?
Leuke referenties die we gemist kunnen hebben?
Hebben jullie er daarna nog extra zaken over opgezocht? (bv. kunstwerken Piranesi)

Wat. Een. Boek!!

Zo fijn om het nieuwe jaar te straten met een boek waar je door kan vliegen. De schrijfstijl lag mij enorm. Het verhaal vertellen aan de hand van dagboeknotities vond ik zeer origineel en het geeft ook een grote meerwaarde aan het verhaal. Het bleef tot het einde toe een groot mysterie hoe alles in elkaar zat. TOP!

De faun op de cover deed me denken aan Mythologie, maar het is vooral door erover te praten, dat ik veel mythologie had verwacht. Uiteindelijk bevatte dit boek zo goed als geen mythologie, op een paar verwijzingen na. Geen erg, ik heb er alsnog enorm van genoten!

Het verhaal zelf vond ik niet zo voorspelbaar, ik heb zelf heel vaak gedacht aan wie the other en wie 16 was. Ik zat hier regelmatig op het foute spoor. Ik was zelf vaak even de kluts kwijt wie nu goed en slecht was. Al wist ik wel dat er met the other iets niet pluis was.
Piranesi vond ik zo een prachtig personage. Zo een mooi persoon, zo blij, zo onschuldig. Doorheen het verhaal zien we, naarmate dat hij meer te weten komt, alles in twijfel trekt en heel verward wordt. Toch blijft het zo een leuk personage. Ik heb ook heel lang gedacht of Piranesi zelf niet de faun was.

De wereld vond ik een leuk concept, als liep ik er zelf wat in verloren. Ik moet eerlijk zijn, ik heb niet altijd alles van de gangen gelezen. Ik kon me er moeilijk iets bij voorstellen hoe de ruimte eruitzagen dus als het over de x the gang van het westelijke gedeelte was, las ik hier geregeld wat sneller over. In tijdens het lezen merkte ik dat vele van jullie dit deden met de datums. Hierbij deed ik het dan weer niet :p

Ik vond het zeer aangenaam en ga de andere boeken van Susanna Clarke zeker overwegen.

Ik heb genoten!

Vanaf de eerste bladzijde wist ik dat ik in een prachtige wereld was terechtgekomen. Susanna Clarke heeft me op haar schouders gegooid en me meegepakt naar een wereld vol beelden, water, vogels en mysterie.

De eerste hoofdstukken vond ik daarom ook de leukste van het boek. Hier kon ik samen met Piranesi op ontdekking gaan in de gigantische hallen. Ik was altijd zeer benieuwd wat ik in elke hal ging vinden.

Piranesi was een top personage om dit verhaal met mee te maken. Een zeer onschuldig goedgelovig persoon die enkel maar goed wil doen voor zowel het huis als alle inwonende.

Het tweede deel van het verhaal is iets minder magisch voor mij. Ook wel normaal want veel van de vragen die ik had, werden beantwoord en zo valt het mysterie van die prachtige wereld en hun personages wel wat weg. Ik wou niet teveel over de echte wereld lezen en was dan ook niet de grootste fan van de redenen van ‘the other’ en dat ‘16’ een ‘gewone’ politieagente was. Maar uiteindelijk heb ik van het feel-good einde wel genoten.

Ik geef het een 5 omdat ik in de eerste hoofdstukken in een wereld werd meegepakt die ik me zo goed kon voorstellen en over kon dromen. Iets wat nog niet veel boeken met mij gedaan hebben.

Ik heb na het boek ook nog wel even de prenten bekeken van Piranesi (de kunstenaar) nadat Harmke die in de ‘voor het lezen’ had vermeld. Deze zijn zeker de moeite om eens te bekijken.

Voor in de gangen rond te dwalen had ik een soundtrack nodig die mysterie en een soort grootsheid moest bevatten. Die heb ik vooral gevonden in de soundtrack van Phantom Thread (bijvoorbeeld House of woodcock). Daarnaast zijn er veel playlists op spotify die Piranesi inspired zijn en je echt het gevoel van ‘Het Huis’ geven.

Tijdens mijn background check van dit boek kwam ik per ongeluk terecht bij de architecturale tekeningen waarop het verhaal (deels) is gebaseerd, wat mij enorm hielp om een beeld te scheppen van de wereld die in het boek gevormd wordt. Ik vond het echt oprecht een heel leuk boek, iets totaal anders dan wat ik gewoonlijk vastneem, een soort van 'palate cleanser' na het lezen van heel wat zwaardere, soms zelfs deprimerende boeken. Heel welkom dus!

De schrijfstijl was uitnodigend, ik gleed vlot door het boek, waardoor ik het ook op een paar dagen uit had, al vond ik rond de helft v/h boek de koppen van de dagboektitels wel een beetje te overdadig met de beschrijvingen van de dagen/maanden en al de hallen. Na een tijdje ben ik dan ook gewoon de titels beginnen skippen (oeps), maar dit deed totaal niet af aan hoe leuk ik het verhaal vond.

Ik vond de 'plottwist' van wie het hoofdpersonage bleek te zijn wel vrij voorspelbaar, vanaf dat zijn echte naam vernoemd werd, was de enige logische ontknoping voor mij dat dit Piranesi zou blijken te zijn. Dit gezegd zijnde hoeft het niet altijd over de shock value van de ontknoping te gaan, de schrijfstijl was echt wel goed genoeg om me geboeid te houden en tot de laatste bladzijde aandachtig te doen doorlezen.

Ik ben het zo goed als volledig eens met Sofie's review; een leuk, vlot boek dat me geboeid hield, maar zeker niet een verhaal waar je naar moet grijpen wanneer je op zoek bent naar een levensveranderend mysterie.

P.S.: Als grote fan van Meneer Tumnus van de Kronieken Van Narnia vond ik het wel jammer dat de faun op de cover gewoon een standbeeld bleek te zijn, en niet een van de personages ;)

Ik denk dat het mijn mening over het boek erg te vergelijken is met die van Dries. Heb het boek echt als geweldig ervaren, en dan voornamelijk de eerste delen.

Ik denk dat sommige van jullie ook de gelijkenis herkennen met de voorstelling van Plato, waar een personage die geen kennis heeft van de "echte wereld" opgesloten wordt in een grot. Zijn hele leven ziet hij niks anders behalve schaduwen op de grotten van de muur.
Dit heeft in zekere zin ook een overeenkomst met het boek, omdat piranesi niet iets anders weet dan wat hij in het huis ziet en ervaart.

Ik twijfelde tussen 4 en 5 sterren, maar doordat ik het toch een heel speciaal boek vind, wordt het een 5!

Heel mooi boek. Ook ik twijfelde tussen 4 en 5 sterren, vooral om dat naar het einde van het boek het leek of de schrijfster de "drive" een beetje kwijt was. Al kan het opzettelijk geweest zijn, maar ik vond de beschrijvingen naar de reële (sombere, druilerige) wereld veel minder illustratief en meeslepend. Dus de eerste 4 hoofdstukken vond ik prachtig, daarna wat minder.

Wat mij van in hoofdstuk 1 opviel was dat Piranesi in zijn dagboekaantekeningen soms enkele dagen terugging in de tijd. Alsof hij enkele dagen vergeten is. Toch weet hij de komst van de golven exact te berekenen ...

Ook vond ik de boodschap van de vogels in hoofdstuk 2 (Een boodschap van veraf. Duister schrift. Aangetaste onschuld) zeer profetisch en mooi gevonden, als je kijkt wat er daarna met Piranesi gebeurt.

Wat vonden jullie van de multiple persoonlijkheid aan het einde van het boek? Ik zou graag met Piranesi teruggekeerd zijn naar de wonderlijke wereld van het Huis.

Kristel wrote: "Heel mooi boek. Ook ik twijfelde tussen 4 en 5 sterren, vooral om dat naar het einde van het boek het leek of de schrijfster de "drive" een beetje kwijt was. Al kan het opzettelijk geweest zijn, ma..."

Ik denk dat het voor Piranesi enorm raar moet zijn geweest om plots zoveel mensen rondom zich te hebben. Misschien kwamen zijn herinneringen wel terug zodra hij weer in de gewone wereld was?

Ik had zelf graag gewild dat hij nog terug kwam in de gangen maar ik denk dat als ik in Piranesi zijn schoenen stond en zo een eenzaam leven gehad zou hebben, het voor mij lastig zou zijn om je nieuwe vrienden etc achter te laten. Het is echter geen locatie waar iedereen zomaar even naartoe kan gaan.

Hij is nu op de hoogte dat hij zijn herinneringen kwijt is gespeeld en ik denk dat hij dat niet nog eens wou meemaken. Maar er zijn natuurlijk zoveel mogelijkheden over wat kan gebeuren...

Prima boek!
Net zoals de meesten van jullie heeft de cover mij op het verkeerde spoor gebracht, maar het verhaal zelf heeft dat meer dan goed gemaakt.

Het meeste is eigenlijk al gezegd: mooie omschrijvingen, verfrissende schrijfstijl en een sympathieke hoofdpersoon.
Op sommige momenten vond ik Piranesi iets aan de goedgelovige kant, maar in een wereld met maar 1 ander persoon verwacht men misschien niet zo snel om belazerd te worden.

Dat het personage 16 een politieagente bleek te zijn vond ik wel een beetje jammer. Hoewel ik had verwacht dat mensen in de ´´gewone wereld´´ naar hem zouden zoeken had ik liever gehad dat het iemand anders was geweest,
bijvoorbeeld een slachtoffer dat al eerder was ontsnapt of iemand die hem nader stond(z'n moeder of vriendin ofzo).

Maar dat 16 een vrouw was vond ik wel erg leuk. Onbewust ging ik samen met Piranesi ervan uit dat het om een man zou gaan.
Ook hoe de standbeelden een weerspiegeling van de echte wereld waren vond ik erg leuk.
Daar moest ik inderdaad ook aan de grotvergelijking van Plato denken :)

Sommige kunstwerken van Piranesi die ik op internet heb opgezocht deden mij een beetje aan Escher denken. Van de omschrijvingen in het boek had ik eerlijk gezegd een heel ander beeld voor ogen dan de werken van Piranesi.
De filmscène in Harry Potter waar hij Perkamentus op het verlaten perron tegenkomt(alleen dan met standbeelden en overstroomde gangen) was een beetje wat ik voor ogen zag.
Hoewel, misschien komt een Zweinstein met fatsoenlijke belichting toch dichter in de buurt…

Uiteindelijk bleef ik toch nog met een aantal vragen zitten:
Waarom bracht de profeet de politieagente naar het huis? deed hij dat om de other dwars te zitten?
Ook vraag ik mij nog altijd af hoe het huis is ontstaan.
Was het echt een soort oude magie?
Hebben jullie daar misschien theorieën over?

Eens eens eens. De data, de wereld, de extreme persoonlijkheden waren zo creatief. Ik vond Piranesi veel weg hebben van Forrest Gump; onschuldig, goed geaard, een veertje dat met de wind mee zweeft. Van mij mag er wel een deel twee komen, welke nog meer verklaard.

Jonas wrote: "Eens eens eens. De data, de wereld, de extreme persoonlijkheden waren zo creatief. Ik vond Piranesi veel weg hebben van Forrest Gump; onschuldig, goed geaard, een veertje dat met de wind mee zweeft..."

Mooie vergelijking! zijn de standbeelden dan de box of chocolates? ;)

Harmke wrote: "Ik denk dat het mijn mening over het boek erg te vergelijken is met die van Dries. Heb het boek echt als geweldig ervaren, en dan voornamelijk de eerste delen.

Ik denk dat sommige van jullie ook d..."

Als filosofiestudent kan ik me hier helemaal bij aansluiten! Piranesi is mijn favoriete boek en ik heb het al 6 keer gelezen, en elke keer vind ik weer nieuwe dingen om van te houden. De vergelijking met Plato's Ideeënwereld is in mijn optiek juist; dingen van onze wereld vloeien door naar de wereld van Piranesi in de vorm van standbeelden.

Veel van mijn ervaringen over het boek zijn al benoemd, maar toch wil ik nog even mijn visie geven op Piranesi.
Zoals al veel benoemd, heeft de cover me wel misleid. Maar dat is in dit geval naar mijn mening niet negatief, omdat ik het boek veel beter kon volgen dan ik van de voorkant had verwacht.

Verder vond ik het boek op sommige momenten redelijk voorspelbaar, zo is er al eerder benoemd dat het niet verrassend was wie de hoofdpersoon was (toen de naam werd genoemd, wist je het eigenlijk gelijk). Maar ik ben ook gelukkig wel een paar keer verrast door het boek, ook de momenten die op het eerste gezicht voorspelbaar leken, pakten soms toch iets verrassender uit. Maar het blijft wel jammer dat ik sommige onderdelen al in 'tijdens het lezen' heb benoemd en dat die nu ook waar bleken te zijn.

De wereld blijft moeilijk voor te stellen voor mij, ik kan me heel goed iets voorstellen bij de ruimtes en alle standbeelden (dit wordt dan ook echt goed beschreven). Maar op het moment dat er dan weer werd gezegd dat de standbeelden metershoog waren en de kamers honderden meters lang, stopte mijn fantasie weer. Dus mijn beeld is eigenlijk altijd gebleven dat de kamers een paar meters diep waren (wel in dezelfde stijl) en de standbeelden ongeveer zo groot als mensen, zoals wij ze kennen. De schrijfstijl hierin vond ik dus wel weer heel goed en, afgezien van een aantal typefouten/grammaticale fouten, heel fijn om te lezen.

Al met al dus een goed boek, tot deel 6 zou ik het 5 sterren hebben gegeven. Helaas vind ik dat de laatste pagina's van deel zes echt nauwelijks iets hebben toegevoegd. Een boek met een open einde vind ik niet erg, maar hier kon ik voor mijn gevoel niet zoveel mee. Bij zo'n goed boek verwacht je ook wel een iets sterker einde. Daarom van mij 4 sterren.