Boekenroedel discussion

We zijn er! Samen met onze viervoeter in de hand doorkruisten we het mooie Sicilië. Het land ondergaat tijdens het lezen een grote verandering. Leg je boek aan de kant, neem je stoel en sluit gezellig aan bij onze nabespreking. Daarna kan je lekker genieten van het Siciliaanse/Italiaanse zonnetje tot we het volgende verhaal induiken.

Wat vond je van de gebeurtenissen in het verhaal?
Had je een favoriet hoofdstuk? zo ja, waarom dat hoofdstuk?
Wat was je ervaring met de poëtische schrijfstijl? Ben je hier fan van?
Wat vond je van het hoofdpersonage Fabrizio? Bijvoorbeeld zijn ‘luiheid’ en het niet vechten voor zijn nalatenschap?
Wat vond je van de andere personages (Bendico, Tancredi, Angelica, Father Pirrone)? Aangenaam, divers, saai,...
Zijn er quotes die je zijn bijgebleven? welke?
Wat gaat je zeker bijblijven?

Voor mij was het geen hoogvlieger.

Ik heb het boek al een aantal weken uit en moet eerlijk zijn dat er niet veel is dat me is bijgebleven. Ik heb bij tijdens het lezen veel gezien dat het mooi verwoord is. Daar ben ik het mee eens, maar ik vind het dan weer jammer dat ik daar nu ook niet zoveel meer van weet.

Voor mij gebeurde er niet zoveel in het verhaal. Toch niets dat echt uit het oog sprong.
Fabrizio vond ik niet zo een wauw personage, ook niet slecht. Ik voelde er niet echt een band mee. Ik vond zijn interacties wel leuk maar daar naast liet hij me grotendeels koud.

Ploeteren…maar ook genieten

Ik begin direct met hoofdstuk 6. Het bal, prachtig hoofdstuk. Heel leuk om te lezen hoe het ‘gewone volk’ de tradities van te laat komen niet kent. Hoe Fabrizio zijn verouderde minnaressen bekijkt en zichzelf nog niet zo oud vindt lijken. Daarna Fabrizio die mag dansen met Angelica maar zich hier dan wel te oud voelt. De avond of ochtend sluit hij dan af met een wandeling terwijl hij naar de sterren kijkt en nadenkt over het leven.

Hoofdstuk 7 & 8 waren ook zeer mooi om te lezen. Zeer mooie sterfscène en vooral ook het einde met de hond die weggegooid wordt en dat gezien kan worden als het einde van de familie Gattopardo.

Deze drie laatste hoofdstukken zijn ook hetgene wat me vooral gaat bijblijven. Bij de hoofdstukken hiervoor was het vooral ploeteren en een beetje een weg zoeken doorheen het vervallen Sicilië.De schrijfstijl alhoewel zeer mooi was ook zeer vermoeiend en ik had soms moeite met m'n aandacht erbij te houden.

Ik vond Fabrizio eigenlijk niet zo een tof personage omdat die het allemaal maar wat liet gebeuren, maar ja wat kon hij er ook in zijn eentje aan veranderen.

Ik lees dat velen het moeilijk hadden met dit boek, wat ik wel kan begrijpen, maar voor mij was dit een positieve leeservaring. Ik heb het boek heel graag gelezen, ervan genoten, en neem ook zaken hiervan mee.

Wat de gebeurtenissen in dit boek betreft, zijn dat er niet zoveel. Het draait vooral om de beschrijvingen en emoties tegen de achtergrond van de revolutie. Hoewel de revolutie in dit boek centraal staat, is dit geen zwaar politiek boek, maar worden er enkel langs de zijlijn hierover zaken meegedeeld. Dit was voor mij een pluspunt, gezien ik anders mogelijks wel afgeknapt zou zijn op een overload aan politieke context. Daardoor was de context soms echter wel niet helemaal duidelijk, en moest je wel opletten dat je alle verwijzingen hieraangaande wel mee had.

Wat me soms wel vreemd voorkwam waren de futuristische verwijzingen aangaande bv. geneeskunde en apparatuur, die op het moment dat het verhaal zich afspeelt, nog niet gekend waren. Dit klopte voor mijn gevoel niet met de stijl en sfeer van het boek, en brak voor mij soms wel de “flow” van de roman.

Een favoriete hoofdstuk heb ik niet meteen, wat me wel het meeste bijblijft is het hoofdstuk waarin Don Fabrizio sterft. De beschrijving van enerzijds de uiterlijke drukte van dat moment, en anderzijds de sereniteit die Don Fabrizio innerlijk ervaart, samen met de vergelijking van de steeds sterker en luider wordende waterstroom vind ik bijzonder mooi en knap gevonden en vind ik ook een heel mooi beeld.

Ik heb het wel voor Don Fabrizio. Ik zou zijn attitude niet als “luiheid” omschrijven, maar eerder als “realistische gelatenheid”. Hij is een intelligente en nuchtere aristocraat, die zeer goed beseft dat de tijden van de oude aristocratie voorgoed voorbij zijn met de intrede van Garibaldi. Hij beseft zeer goed dat de enige toekomst die de adel vanaf dat moment nog kan hebben willen ze min om meer hun “oude” bestaande privileges kunnen houden, is om in zekere zin met hen mee te gaan, op de manier zoals Tancredi dat doet. Voor Don Fabrizio hoeft dit niet meer, hij staat aan het einde van zijn leven, maar Tancredi ziet hij als de toekomst van zijn familie en daarop vestigt hij alle hoop (en niet op zijn eigen zoon). Zoniet, zal de strijd met de revolutionairen blijven aanhouden, en zal de adel nog berooider achterblijven. Vandaar het motto van het boek, dat Don Fabrizio als zijn mantra gebruikt: “Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden.'

Andere personages zullen me niet lang bijblijven. Voor Pater Pirrone had ik niet veel sympathie, hoewel het aan hem gewijde hoofdstuk wel leuk was en meer inzicht gaf in zijn personage. Tancredi stel ik me voor als een sympathieke “womanizer”, en de vrouwen, tja, ik zei het al, daar vinden we enkel stereotypen.

Wat me vooral zal bijblijven van dit boek is de bijzondere literaire schrijf-en vertelstijl. Dit is zo’n boek denk ik waarbij je bij elke lezing weer andere dingen ontdekt.

Ik heb dit boek heel graag gelezen. Ik hield van de beschrijvingen en het kabbelende ritme. Het was fijn om helemaal ondergedompeld te worden in de sfeer, de gebeurtenissen en de omgangsvormen van Sicilië tijdens de woelige tijden van de Italiaanse eenmaking.
Personages buiten don Fabrizio die me zullen bijblijven zijn uiteraard neef Tancredi, maar ook vriend don Ciccio Tumeo en de rijke don Calogero. Van de vrouwen vond ik Concetta toch ook wel een sterk personage. Het was pijnlijk om mee te volgen hoe zij door zich afstandelijk op te stellen tegenover Tancredi, zijn liefde verspeelde. Hoe anders had het voor haar kunnen uitdraaien als ze wat soepeler was geweest in haar omgang met hem.
Het hoofdstuk met het persoonlijk verhaal van pater Pirrone vond ik een vermakelijk intermezzo, maar dé uitschieter was uiteraard het hoofdstuk waarin don Fabrizio de balans van zijn leven opmaakt vooraleer hij sterft.
Een tekenende quote over de Siciliaanse volksaard vond ik tijdens het gesprek tussen don Fabrizio en Chavally di Monterzuolo (de Piëmontees die hem tevergeefs een zitje in de senaat komt aanbieden): "de Sicilianen zullen nooit hun levensomstandigheden willen verbeteren, om de eenvoudige reden dat ze menen al volmaakt te zijn. Hun ijdelheid is sterker dan hun ellende. Elke inbreng van iemand die de Siciliaanse maatschappij vreemd is, hetzij door afkomst, hetzij door een zekere geestelijke onafhankelijkheid, verstoort de droom van bereikte volmaaktheid, driegt het tevreden wachten op het niets te verstoren."

Maanden te laat en ik moet zeggen dat ik zo erg ploeterde dat ik er weinig van mee kreeg.
Ik vond hoofdstuk 7 aandoenlijk. Hierin werd Don Fabrizio's ouderdom beschreven.
De volgende keer verstrek ik wat meer inhoud.

Jonas wrote: "Maanden te laat en ik moet zeggen dat ik zo erg ploeterde dat ik er weinig van mee kreeg.
Ik vond hoofdstuk 7 aandoenlijk. Hierin werd Don Fabrizio's ouderdom beschreven.
De volgende keer verstrek ..."

Voor mij was het ook een moeizaam boek. Ik heb er ook niet al te veel van onthouden. Overstappen van Engels naar Nederlands had me wel geholpen toen.