Boekenroedel discussion

Dag vrienden

We hebben onze tijd genomen om de drie eeuwen die Anjet Daanje voor ons heeft uitgeschreven te verkennen.

We startten onze reis in 1788 en wandelde gestaag door tot 2030. Na onze tussenstop in 1906 is het tijd om het hele verhaal te bespreken. Loste dit boek de verwachtingen in? Was je teleurgesteld, blij, droevig? Wij horen het graag!

Hieronder enkele vraagjes om het gesprek op gang te brengen.

Wat vond je van het verhaal?
Wat vond je van de schrijfstijl?
Wat vond je van het idee om een verhaal over drie eeuwen te spreiden?
Waarom denk je dat Anjet voor deze titel koos?
Welke hoofdstukken vonden jullie het beste/slechtste?
Welk thema dat het boek vaak aanhaalt, speelde voor jullie de belangrijkste rol?

Ik heb dit boek in zijn geheel graag gelezen, en was een zeer fijne kennismaking met Anjet Daanje als schrijfster. Ik ben ook van plan om haar boek "De Herinnerde Soldaat" te lezen. Ik hou van haar schrijfstijl, en ben verrast door haar structuur in dit boek, de combinatie van gedichten met dagboekfragmenten en proza, een verhaal vertelt over personages die reeds dood zijn aan de start van het boek en waarvan je alle info verkrijgt via overlevering van derden. Het heeft me in ieder geval nieuwsgierig gemaakt naar meer.

Ik genoot het meest toen het verhaal echt nog ging over Elisa en Millibeth. Vooral het gegeven dat zij gebaseerd waren op Emily en Charlotte Brontë sprak me meteen aan. Hoe verder het boek zich in tijd en afstand van hen verwijderde, hoe minder mijn interesse bijna werd. Wat niet wegneemt dat ik de verhalen op zich wel goed vond, alsook de band en de verwijzingen naar wat vooraf ging. Doorgaans hou ik niet zo van een verzameling essays, zoals we dit boek op een manier ook kunnen zien. Ik hou van een groot verhaal, met boeiende en uitgediepte personages, en daarvoor is een essay doorgaans te kort. Echter, door de manier waarop de schrijfster haar boek heeft opgezet is er toch een bepaalde samenhang, en heb ik me daar niet aan gestoord. Ik vond de afzonderlijke verhalen ook allemaal goed, en ik zag de link wel met het begin van de roman.

Voor mij is één van de hoofdthema's de dood en het leven na de dood. Het mystieke element komt vaak terug. Maar ook wat is echt, en wat niet? Welke info die we krijgen is betrouwbaar en welke niet? Voor mij verwijst de titel hier ook naar, we krijgen steeds een combinatie van verhalen en fabeltjes, voor mij is dit het "lied van ooievaar en dromedaris". Hoe zien jullie dit?

Door dit boek ben ik er nu ook eindelijk toe gekomen om "Wuthering Heights" (of Haeger Mass ;-) ) te gaan lezen, en hierdoor kan ik het gevoel van Elisa en Milllibeth, of Emily en Charlotte, wat langer vasthouden.

Ik vond het bizar hoe vlot dit boek las maar toch hoe lang ik erover heb gedaan om hem uit te lezen. Het was een hele brok om te verwerken en ik keek er achteraf liever naar als 11 korte boeken.

De thema's waren overduidelijk de dood, literatuur en piano. Voor mij is dit toepasselijk omdat dit alle 3 dingen zijn die doorgaan van generatie op generatie. En de dood wordt vaak overleeft door literatuur en muziek. De herinnering van de persoon blijft daardoor verder bestaan.

Naar het einde toe had ik minder "feeling" met Eliza en Millicent, maar dit maakte de verhalen daardoor niet minder goed;

Het boek leest als een literaire puzzel waarbij per nieuw verhaal steeds een nieuw stukje wordt onthuld. Knap hoe Anjet Daanje steeds dat stukje vrijgeeft dat maakt dat je door wilt lezen. Persoonlijk ben ik geen fan van steeds weer nieuwe karakters en multiple verhaallijnen (in dit geval 11) in één boek. Aan het einde kreeg ik daar minder plezier in het lezen door en kwam het boek toch vaker stil te liggen. Wat weer niet handig was voor het overzicht. Maar wie weet volgt met de kennis van nu wel ooit een keer een herlezing.

Het idee dat het concept van leven na de dood zich eigenlijk alleen laat onderzoeken via de kunst, en dat bij een persoonlijk willen weten en ernaar zoeken allerlei jeuk en vervelende slowdown effecten optreden, is fantastisch. En dat dit boek als kunstvorm uiteindelijk het verhaal over het leven na de dood vertegenwoordigt is magisch.

Net zoals de kaft magisch is. Met alle blinde vlekken, die met jullie hulp bij goed kijken, heel veel prijsgeven, zoals bijvoorbeeld de ooievaar, dromedaris en hoofdpersonen. Vele lagen in dit boek die nog lang niet allemaal zijn doorgrond.

Denken jullie nog vaak terug aan het boek? Ik moet zeggen dat ik veel al vergeten ben. Vooral personages, maar delen zoals, de spookshows van phoebe, de pianolessen, het deel met de oorlog en de twee zussen, de emery vloek,... Veel blijft me wel bij. hoe zit dat bij jullie?

Het is lastig door de gefragmenteerde opbouw, om het boek als geheel terug te halen. Maar sommige fragmenten blijven wel bij zoals de wandelingen in de heuvels en de begraafplaats, de seances, het zoeken van verschillende schrijvers naar bouwstenen, de jeuk en het ongemak. Vooral denk ik aan het boek als een kunstvorm waarin een poging wordt gedaan de dood te doorgronden.

Ik las na dit boek “Wuthering Heights” van Emily Brönte, en vooral de beschrijvingen van de natuur voerden me nog vaak terug naar “Het lied van ooievaar en dromedaris”. De details vervagen, maar de natuur, stijl en het gevoel van mystiek blijft wel bij voor mij.

Ik heb bij het topic "tijdens het lezen" al aangegeven dat ik het een steengoed boek vind. Ik was er nog niet aan toegekomen om hier wat over neer te pennen, maar nu ik dit boek de laatste dagen al een aantal keer heb aangeraden, moet het er toch eens van komen. Dus, @Axel, ik denk zeker de laatste weken met grote regelmaat terug aan dit boek. Niet zozeer aan het verhaal, als wel aan hoe het in elkaar zit en wat voor gevoel het me heeft gegeven tijdens het lezen en ook nu nog.

Wat ik vooral zo geniaal vind, is dat het een uiting is van velerlei gevoelens en visies op waarheid en werkelijkheid in een kunstig geconstrueerd geheel van verhalen, fictieve biografie fragmenten en poëzie. En dat het dan toch leest als een trein, als een spannende thriller. Verzin het maar.

Ik bedoel, die biografie fragmenten met paginanummers en genummerde notities, hoe bepaal je dat als schrijver, als schepper van het geheel. Hoe heeft ze bepaald: dit moet blz dit-en-dat zijn en dat notie zo-en-zoveel. En nu kun je natuurlijk cynisch bedenken dat het natte-vinger-werk is, maar daar geloof ik niets van. Er is duidelijk over nagedacht.

Dus technisch zit het uitermate geraffineerd in elkaar.

Het idee om het verhaal over drie eeuwen te verspreiden en daarbij steeds een stukje op te schuiven in de tijd is ook weer zo'n vondst. In ieder nieuw verhaal kwam je als lezer een beetje meer te weten over Eliza (en Millicent) of je kreeg het idee dat dat zo was. Om dan bij een volgend verhaal weer een heel ander perspectief te krijgen.

Over de titel is hier al het een en ander gezegd, ik was daar zelf niet opgekomen en ik weet het dus ook niet.

Van de afzonderlijke verhalen of hoofdstukken vind ik er niet een uitspringen als best of als slechtste. Ze hadden vooral allemaal hun eigen stukje van de puzzel (die nog steeds niet compleet is, want er is geen autobiografie, geen ultiem getuigenverslag).

Het thema wat er in eerste instantie voor mij uitsprong was Verdriet en dan met name om een overleden dierbare, dus rouw. En daarmee verband houdend dus ook dood. Zoveel buitensporige uitingen gaven mijzelf ook troost om Verdriet.

Nu ik het boek al een poosje uit heb en er verder van een afstand over nadenk, vind ik het gegeven dat "waarheid altijd gezien wordt vanuit een eigen perspectief" ook duidelijk naar voren komen.

Wat mij betreft één van de beste boeken uit 2022.

Ik vond heel knap dat alle verhalen voor een deel over "hetzelfde" gaan.... en toch heel origineel overkomen.

Kleine elementen die verrassend opduiken en je als lezer doen terugdenken aan vorige hoofdstukken, aan elementen die je al een beetje was vergeten.

Zoals Phoebe en haar dweilen --- daarom zal Eliza dus altijd te dweilen, ze zocht naar Helen's voetstapjes !
Jane die schoentjes vindt in de muur.... waar had ik dat nog gelezen?
Toen ik eerst las over de brieven die waren gevonden tussen Millicent en haar pianoleraar dacht ik : toch raar dat ze zijn brieven had en ook die van haarzelf, bewaarde ze copietjes ? en dan komen Dagmar en Ute even uitleggen wie echt die brieven (misschien?) had geschreven.

STRAF! Super straf allemaal. Wat een puzzel. Ik ben het heel erg met Sandra eens dus. Kon het niet beter beschrijven dan zij al heeft gedaan.

Misschien ook wel leuk om op te merken is dat er veel terug keert elk verhaal. Eerst zien de twee karakters elkaar niet zitten, dan volgt verdriet, onzekerheid en dan toch verbintenis door middel van interesses: muziek, natuurkunde, enz. Vervolgens is er verdriet en daarna pas de dood van de hoofpersoon.
Ik denk dat Anjet ons door herhaling bewust wil maken van hoe het leven kan lopen en zal lopen, en dat we het moeten accepteren. Al had ik te veel moeite met de sombere sfeer.

@Agnetta @Sandra en @Marco noemden ook al dat het een puzzel is, maar eerlijk gezegd had ik niet veel zin om deze op te lossen. Het is een boek dat al uren tijd kost om van a tot z te lezen en ik weet nog niet goed wie Eliza en Millicent waren. Verder wel heel literair en interessante verhalen, waarvoor hulde.

Ik ben benieuwd of we over 10 jaar nog af en toe over het boek terug gaan denken en op wat voor manier.

Tamara wrote: "Ik las na dit boek “Wuthering Heights” van Emily Brönte, en vooral de beschrijvingen van de natuur voerden me nog vaak terug naar “Het lied van ooievaar en dromedaris”. De details vervagen, maar de..."

Ik heb precies hetzelfde gedaan... en vond het boek van Daanje vele keren beter dan dat van Brontë. Lied van ooievaar en dromedaris is een van de meest intrigerende romans die ik ooit gelezen heb. Een nieuw meesterwerk in de Nederlandse literatuur.

Stijn wrote: "Tamara wrote: "Ik las na dit boek “Wuthering Heights” van Emily Brönte, en vooral de beschrijvingen van de natuur voerden me nog vaak terug naar “Het lied van ooievaar en dromedaris”. De details ve..."

Wat maakt het verhaal van Daanje beter ? Benieuwd naar de verschillen :-)

Je ziet een aantal thema's, maar ook details uit het boek van Brontë bij Daanje terugkomen, en dat vond ik best interessant. Maar verder is WH toch een heel ander boek. Zo is WH veel brutaler, met een heleboel antipathieke personages. Het is allemaal heel mooi geschreven, in van dat bloemrijk negentiende-eeuwse Engels, maar het viel mij moeilijk mee te leven met de hoofdpersonages, zowel de egoïstische Catherine als de haatdragende Heathcliff. Misschien werd ik onbewust op het verkeerde been gezet door de song van Kate Bush, wie weet.

Na maanden van lezen en vooral niet lezen is deze kloever uit. Dit boek was zeker niet de reden voor mijn leesmoeheid (soms gewoon een dipje?) want wat heb ik genoten.

Het duurde wel even voordat ik erin kwamen en het was pas vanaf hoofdstuk 5, waarin Clyde Middleton trouwt met de mysterieuze pianoleerkracht, dat ik besefte wat voor een prachtig somber boek over dood, liefde en verdriet ik aan het lezen was. Dit heeft zich dan ook mooi doorgezet in de volgende hoofdstukken en natuurlijk dat prachtige laatste hoofdstuk over de tijd ook.

Zeer leuk om jullie hier de puzzel van de cover en de titel proberen te ontrafelen…dan moet ik dat niet meer zelf doen ;). De cover ben ik dankzij jullie ontdekkingen ook echt gaan waarderen.

Vanwege mijn lange pauzes tussen de hoofdstukken door, was ik niet echt bezig met het raadsel over Elisa haar dood op te lossen. Ik las de hoofdstukken meer als kortverhalen, waarbij veel elementen terugkwamen. Ergens vind ik dat wel jammer, maar de hoofdstukken op zichzelf zijn zo goed geschreven dat ik niet echt het gevoel heb iets te missen.

Zeker een boek dat ik zou aanraden!

Dries wrote: "Na maanden van lezen en vooral niet lezen is deze kloever uit. Dit boek was zeker niet de reden voor mijn leesmoeheid (soms gewoon een dipje?) want wat heb ik genoten.

Het duurde wel even voordat ..."

Had je nog steeds het gevoel dat alles wat met elkaar verbonden was? Of waren het echt aparte kortverhalen voor jou?

En zou je het boek aan iedereen aanraden?

Axel wrote: "Dries wrote: "Na maanden van lezen en vooral niet lezen is deze kloever uit. Dit boek was zeker niet de reden voor mijn leesmoeheid (soms gewoon een dipje?) want wat heb ik genoten.

Het duurde wel..."

Ja Elisa blijft natuurlijk een rode draad doorheen de hoofdstukken en er werd heel vaak naar verwezen dus de verbondenheid was er wel.

Ik zou het eigenijk aan iedereen willen aanraden ja, wel echt zien dat je er de tijd voor neemt en de verschillende hoofdstukken wat tijd geeft in je hoofd? Ik heb het boek alvast aan men bomma doorgegeven.