Boekenroedel discussion

Dag vrienden

Na een spannende weg vol, minotaurussen, goden en andere mythische wezens, is het tijd om dit verhaal te ontleden. We vermoeden dat er veel te vertellen is over dit boek, af en toe mogen we ons lichtjes onderdompelen in andere mythes voor we verder gaan in het verhaal van Circe. Dit kriebelt misschien wel om de mythes te herontdekken.

Wat vond je van het verhaal?
Wat vond je van de evolutie van Circe?
Hoe sta je tegenover de Goden? Is dit veranderd tegenover het begin van het boek?
Over welk personage zou je meer willen weten?
Wat vond je van de setting?
Is dit boek anders dan anderen? Zo ja, waarom?
Voldeed het boek aan de verwachtingen?

Andere bedenkingen over het boek?

Aan het begin van het verhaal wil Circe vooral opgemerkt worden door haar vader. Wanneer ze eerlijk is en daardoor verbannen wordt, leert ze zelfstandig en onafhankelijk te zijn. Eerst vond ik sommige hoofdstukken wat langdradig, maar nadien begreep ik dat deze uitgebreide beschrijvingen nodig waren om die evolutie duidelijk in beeld te brengen. Ik vind het een goed verhaal, met een mooie boodschap (ondanks alle gruwelijke dingen die de goden teweegbrengen).

Al sinds ik de lessen rond goden kreeg tijdens de geschiedenislessen, vind ik mythes interessant. Circe heeft me in ieder geval aangezet tot meer mythes lezen. Ondertussen las ik al Penelope (Margaret Atwood) en startte ik met het lezen van Odyssee (Homerus). Over Penelope kwam ik naar mijn mening vrij weinig te weten in Circe, dus vandaar mijn interesse.

Over het algemeen vind ik Circe zeker een goed verhaal. Ik vermoed wel dat de hoeveelheid aan personages (of naamvernoemingen) verwarrend kunnen zijn voor lezers die de verhalen van die personages niet kennen.

Ik heb dit boek graag gelezen, voor mij was het de eerste keer dat ik ook echt een roman las over dit thema, wat toch een andere beleving geeft. Ik las eerder “Mythos” van Stephan Fry, en andere algemene mythe-boeken, maar deze geven doorgaans een vertelling van de gangbare mythe/legende, zonder echt diepgaand te gaan inzoomen op bepaalde goden of andere personages, laat staan dat ze echt gepersonifieerd worden. In dit boek was dit toch wel anders, je kreeg echt het gevoel dat je de godin Circe hebt leren kennen, en ook een zeer goede indruk gekregen hebt van de persoonlijkheden van haar familieleden en andere mythische figuren, wat alles toch dichterbij brengt.

De evolutie die Circe doormaakt is inderdaad mooi om te zien. Als onderdanige, steeds naar bevestiging zoekende godin (die daarin dan ook keer op keer vernederd wordt), durft ze het toch aan om haar eigen keuzes te maken en wordt ze naarmate het verhaal vordert sterker en onafhankelijker. De ontdekking van haar toverkracht werkt hierbij als katalysator, tot op het punt dat ze de goden en haar vader zelfs de rug durft toe te keren. Toch blijft ze doorheen het boek steeds verlangen naar iemand aan haar zijde, naar liefde, die bevestigingsdrang blijft. En eens ze dat gevonden heeft, in de liefde voor een sterfelijke man, is ze dan ook bereid om alles hiervoor op te offeren. Zelfs haar godendom en onsterfelijkheid. Over dit laatste heb ik zelf dubbele gevoelens: mooi en romantisch, maar aan de andere kant offert zij zich op voor haar man, iets dat ik minder zie rijmen met een “sterke zelfstandige godin”.

De setting vond ik goed weergegeven: ik zag mezelf ook al rondhangen in de godenhallen, op het eiland Aiaia, varen op de zee, en zelfs onder het zeeoppervlak.

Dit boek prikkelt ook mij inderdaad om terug meer in de mythes te duiken, wat de leeslijst alleen maar langer maakt ;-).

Een verhaal van overleven door te veranderen. De evolutie die Circe doormaakt, de nieuwe krachten die zij in zichzelf ontdekt leveren haar de kracht om door te gaan. Een leven lang leren, kan je wel zeggen. En uiteindelijk kan ze daardoor zelfstandig haar lot kiezen, zonder zich iets aan te trekken van andere goden.

Verder is het een heel toegankelijk boek, het leest eenvoudig. Het geeft een mooi overzicht over de mythologie en de goden heen, hoewel het aan de andere kant de veelheid aan namen wat verwarrend is. Op z'n best nodigt dat uit om je verder onder te dompelen in de Griekse mythologie.

Thema's als trouw, liefde, jaloezie, verraad, kwaad komen in dit boek over goden aan bod, wat het maakt tot een menselijk en intrigerend verhaal. Helaas werd ik afgeleid door de vele zij-lijnen in het goddelijk verhalen-spectrum. Kon daarmee niet lekker doorlezen en moest toch steeds wat moeite doen om het boek weer op te pakken. Mooie simpele kaft overigens, past uitstekend bij het boek. Ben blij dat ik het boek samen met Boekenroedel heb mogen lezen.

Voor mij was Circe ook een katalysator om me terug te verdiepen in de mythes. Ik heb al een tijdje de Noordse Edda's klaar liggen, maar weet niet of ik hier in wil vliegen of eerst nog in het warme Griekenland blijf.

Bovendien ben ik wel nog benieuwd wat jullie vinden van het einde. Zouden jullie dezelfde keuze maken als Circe?

Hi Axel, lastig om te zeggen of dezelfde keuzes als Circe gemaakt zouden worden. Kijk er toch als sterfelijke naar en heb daar geen andere keuze in. Maar zoals Queen zo mooi bezingt: who wants to live forever?

Marco wrote: "Hi Axel, lastig om te zeggen of dezelfde keuzes als Circe gemaakt zouden worden. Kijk er toch als sterfelijke naar en heb daar geen andere keuze in. Maar zoals Queen zo mooi bezingt: who wants to l..."

Eeuwig leven lijkt mij naar. Iedereen die je graag hebt ouder zien worden en zien sterven is maar een vieze gedachten. Natuurlijk zijn de goden ook onsterfelijk, maar bijna iedereen die Circe liefhad was niet onsterfelijk. Snap de keuze dus wel