Boekenroedel discussion

Beste vrienden,

Laten we meteen ter zake komen: dit onderwerp kan spoilers bevatten als je het boek nog niet hebt uitgelezen. Met deze noodzakelijke waarschuwing stappen we uit de schoenen van onze Wil en gaan we in op het ambitieuze werk van Jeroen Olyslaegers.

Hier zijn enkele gesprekspunten om ons op weg te helpen, maar voel je vrij om hiervan af te wijken. ;)

Wat is jouw mening over het verhaal?
Hoe beviel de schrijfstijl je?
Welk moment is je het meest bijgebleven?
Welke uitdagingen heb je ervaren bij het lezen?
Hoe vond je de beschrijving van Antwerpen in het boek?
Welke personages vond je sympathiek of juist niet?

Voor degenen die zowel "Wil" als "Wildevrouw" hebben gelezen, hoe vergelijken deze twee boeken zich wat jou betreft?

Het tweede deel vond ik beter dan het eerste. Hiermee wil ik niet zeggen dat het eerste deel niet goed was, maar in het tweede deel zat de vaart er meer in. De trein was toen echt vertrokken!

Het verhaal zelf vond ik pakkend, moeilijk, schrijnend. Het is een tijd waarop ik altijd met zoveel gevoelens terugkijk. Dat mensen in staat zijn om bepaalde keuzes te maken en iemand hier zo blind in te volgen. Daar heb ik het soms toch echt moeilijk mee.

De schrijfstijl is net zoals in Wildevrouw zeer theatraal, het duurt altijd wel even tot ik dit gewoon ben en dan vlotter kan verder lezen.

Er zijn zoveel momenten die zijn blijven hangen, vaak zijn dit ook wel de erge delen, het moment na de cinema Rex bijvoorbeeld. Beklijvend, hierna heb ik er online nog wat zaken over opgezocht.

Als Antwerpenaar is het altijd leuk om over je eigen stad te lezen. Je kan samen met de verteller door de straten wandelen en oude gebouwen kende ik van naam door verhalen van mijn ouders en grootouders.

Wat de personages betreft moet ik eigenlijk zeggen dat ik ze allemaal niet zo leuk vond. Ze waren allemaal koppig en zeker Wil zelf was met momenten wreed irritant.

Zowel Wil als Wildevrouw vond ik prachtige boeken die me ook wel trots maken om een "Antwerpenaar" te zijn. Al lag Wildevrouw me meer op vlak van setting.

Olyslaegers schrijft een heel authentiek klinkend oorlogsverhaal. Het komt wat langzaam op gang, echter dendert vanaf deel 2 door. Het directe, rauwe en wat wrange, grove Vlaamse taalgebruik, gekoppeld aan de opmaak met alinea’s zonder hoofdstukken geven je als lezer nauwelijks ademruimte. Prachtig en verwarrend ook hoe heden en verleden in elkaar overlopen. Het moment dat blijkt dat de protagonist heeft meegewerkt aan de Jodenvervolging is me goed bijgebleven. Dan blijkt dat deel 1 langzaam op gang komt met de vele omtrekkende bewegingen van de verteller, omdat hij zich schaamt. Die schaamte blijft een leven lang bij hem, moet hij mee leven. De keuzen die we onderweg maken blijven een leven lang bij ons. Goed, fout, het komt allemaal uit onszelf. Maar het is onmogelijk om van tevoren helemaal te kunnen overzien waar keuzen ons kunnen leiden. Dat is het grijze gebied en je moet wel erg sterk in je schoenen staan om daaruit te kunnen wegblijven. Een in beginsel goed mens heeft foute keuzen gemaakt en probeert aan het einde van zijn leven in verzoening te komen met zichzelf. Of dat is gelukt? Of is het allemaal een spel? In ieder geval blijft het boek lang hangen.

Een bijzonder geslaagde eerste kennismaking met deze schrijver wat mij betreft. Wildevrouw staat inmiddels op de to read list. Ben benieuwd.

Marco wrote: "Olyslaegers schrijft een heel authentiek klinkend oorlogsverhaal. Het komt wat langzaam op gang, echter dendert vanaf deel 2 door. Het directe, rauwe en wat wrange, grove Vlaamse taalgebruik, gekop..."

Wildevrouw vond ik zeker de moeite! Je hebt ook de podcast "de wereld van wildevrouw" op spotify; aanrader

Ik ben niet teleurgesteld. Heerlijk taalgebruik, mooie frasen. Zoals alle herinneringen zijn de fragmenten soms niet compleet of wordt een deel verzwegen omdat het te pijnlijk is om over te spreken. De lezer krijgt veel ruimte om conclusies te trekken.

Wat op mij het meest indruk heeft gemaakt is de rol van politieagenten bij de razzia's. Politieagenten moeten er in het dagelijks leven voor zorgen dat situaties niet escaleren, mensen geruststellen zodat de openbare orde zich weer herstelt. Hoe kun je mensen geruststellen als je ze 's nachts uit hun bed haalt om ze af te voeren? Ben benieuwd naar de film.

Hoi iedereen! Ik link even door mijn review hier voor na het lezen, want zou opnieuw hetzelfde neerpennen.

https://www.goodreads.com/review/show...

Voor diegene die meer wil weten over Jeroen Olyslaegers en of de verfilming van het boek "Wil". Hieronder vind je een link van de podcast Welcome to the AA met Jeroen Olyslaegers.

Youtube: https://youtu.be/zPvw2PHGutE?si=TjgBD...
Spotify: https://open.spotify.com/episode/1590...

Wat heb ik weer genoten van Jeroen Olyslaegers zijn schrijfstijl, Wil heeft me echt meegesleurd en was op bepaalde momenten moeilijk om weg te leggen.

Het hoofdpersonage was geweldig uitgewerkt, en hoewel verhalen over de Tweede Wereldoorlog niet zeldzaam zijn, blijft het interessant om te lezen hoe mensen soms gedwongen werden tot daden die ze absoluut niet wilden, maar die ze deden om te overleven.

Daarnaast blijft het geweldig om te lezen over Antwerpen. Je voelt de liefde van Olyslaegers voor Antwerpen in zijn boeken, hierdoor weet je ook dat hij met veel historische accuraatheid aan het werk gaat.