Boekenroedel discussion

Dag vrienden

De schijf is uitgedraaid en het doek valt over ons eerste boek van 2024. We begeven ons naar veiligere oorden, waar we los van alle bombardementen dit verhaal kunnen verwerken.

We zijn heel benieuwd naar jullie bevindingen, mocht je niet weten wat te vertellen heb je hier enkele startpunten.

Wat vond je van de vertelstijl?
Wat vond je van de personages?
Denk je dat Alex de waarheid vertelt? Waarom wel/niet?
Waarom denk je dat dit boek een publieksprijs won? Wat zijn de sterktes?
Welke quotes zijn je bijgebleven?
Wat vond je zijn geheel van het boek, zou je het aanraden aan anderen?

Wat blijft hangen, meer dan bij andere boeken over collaboratie, is de vraag hoe je het zelf zou hebben gedaan. Welke keuze zou ik gemaakt hebben op welk moment? De verschillende keuzemogelijkheden zijn goed weergegeven in de verschillende personages. We hebben daar allen nu een mening over. Maar toch. Wat zou ik in die situatie, schrijnend, repressief, honger, liefde voor je naasten, gemaakt hebben op welk moment. Het blijft hangen. Goed beschreven door Lanoye.

Marco wrote: "Wat blijft hangen, meer dan bij andere boeken over collaboratie, is de vraag hoe je het zelf zou hebben gedaan. Welke keuze zou ik gemaakt hebben op welk moment? De verschillende keuzemogelijkheden..."

Mooi verwoord, ik heb vaak hetzelfde gedacht. Ik denk dat ik ergens zou mee lopen uit angst voor mijn naasten maar ook voor mezelf. Al blijft de vraag dan wel waar je de grens trekt.

Daarbij denk ik vooral aan deze quote : "Op een bepaald moment zijn de raderen waarin je verstrikt geraakt te robuust en is de machine die jou verslindt te machtig."

Wat fijn om jullie commentaren tijdens en na het lezen mee te volgen. Ook ik had dubbele gevoelens bij dit boek. Lanoye kon me uiteindelijk wel meetrekken, maar ik betrapte me er zelf op dat ik dikwijls de vergelijking maakte met "Wil" van Olyslaegers. Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat mijn voorkeur naar "Wil" uitgaat, omdat ik dat nog wat gedurfder vind, naar stijl en inhoud toe.

Voor mezelf kan ik moeilijk inschatten welk standpunt en welke acties ik zou innemen in dergelijke situatie. Als ik denk aan het leven en de veiligheid van mijn dochters, zou ik er alles aan doen om dat veilig te stellen, ondanks alle gevolgen denk ik. Hopelijk komen we nooit in zo'n situatie terecht dat we dergelijke dilemma's aan den lijven moeten ondervinden.

Al met al gemixte gevoelens bij deze roman, maar het heeft me uiteindelijk genoeg geboeid om de 470 pagina's uit te lezen.

Ik vond vooral het perspectief op den duur vermoeiend. Had minder het gevoel mee gesleept te worden door het verhaal omdat het een eenzijdige monoloog is.

Mooi vind ik de manier waarop Lanoye het verhaal steeds weer van de ene setting naar de andere verplaatst.

Wie zwijgt stemt toe? Wanneer ben je schuldig aan collaboratie? Er zijn twee uitersten, maar ook een grijs gebied van mensen die tijdens de oorlog zo goed en zo kwaad als mogelijk een leven hebben geleid. De één meer in de belangstelling dan de ander en daardoor ook vatbaar voor publieke afstraffing.

Een indringend meesterwerk over het thema collaboratie, geschreven in Lanoyes ongeëvenaarde stijl.