Boekenroedel discussion

Dag vrienden

Het boek is kort, het verhaal krachtig? Dit laten we nog even terzijde en zijn benieuwd naar jullie ervaringen met het boek. hieronder enkele vragen als richtlijn, maar wijk hier gerust van af.

Was het boek onder/ naar / boven de verwachtingen?
Snap je de "hype" en de erkenning rond de booker prize na het lezen van dit boek?
Waarin zit de sterkte van dit boek?
Wat vond je van Furlong als persoon of als vader?
Welke Quotes vond jij de moeite?

ik vond het boek heel vlot lezen maar het verhaal ging me wat voorbij. het was zoals verwacht, mooi maar niet zoveel meer dan dat. hierdoor is voor mij de hype niet zo duidelijk. de sterkte zit hier wel door iets te beschrijven zonder het direct te benoemen en omdat ik dat deel net niet kende, ging dat me wat voorbij

Ik heb het boek net uit. Een snelle read dus, aangezien ik gisteren pas begonnen was. Een aangename schrijfstijl & interessant onderwerp. Ik heb, na het lezen van de review van Axel, eerst wat opgezocht over de Magdalena-wasserijen & dus weer wat bijgeleerd.

Dat gezegd zijnde ben ik dus wat op mijn honger blijven zitten. Een gemiste kans voor mij om een diepere impact na te laten bij de lezer. Het eerste boek overigens dat ik hier met de groep lees dat minder scoort…

Ik begrijp de hype dus niet rond het boek, maar ik begrijp wel waarom dit werd uitgekozen om er vervolgens een film van te maken, die ik hierna ook zal kijken om de vergelijking te maken.

Desondanks kon ik mij wel de personages & omgeving voorstellen zonder dat er ellenlange beschrijvingen werden gedaan, maar het voelde wel alsof ik vanop een afstand keek ipv dat ik echt in het verhaal zat.

Furlong was voor mij een alledaags personage, ik vond hem sympathiek & meelevend. Als vader is hij niet zo veel aanwezig, maar hij voorziet wel in hun levensonderhoud, wat zeker typisch was vroeger als een moeder thuis bleef om voor de kinderen te zorgen.

De quotes die ik heb opslagen zijn:

“Toch sneed het hem door de ziel om te zien dat zijn dochter zo overstuur raakte bij de aanblik van iets waar andere kinderen naar uitkeken, en hij vroeg zich onwillekeurig af of zij wel flink of weerbaar genoeg zou zijn voor wat de wereld voor haar in petto had.”

“Ieder mens kreeg een bepaalde tijd toegemeten en bepaalde kansen toebedeeld, en die kwamen niet terug. En wat was het heerlijk om gewoon te zijn waar je was en naar aanleiding daarvan eens herinneringen aan het verleden te laten bovenkomen, ook als dat een schok gaf, in plaats van altijd maar vooruit te denken aan hoe de komende dagen zouden moeten verlopen en aan de te verwachten problemen, die misschien wel nooit kwamen.”

“Naarmate ze vorderden en nog meer mensen tegenkwamen die Furlong al dan niet kende, begon hij zich af te vragen of het wel zin had te leven als je anderen niet hielp.”

Ik vind dat het boek eindigt op het moment dat het verhaal pas begint... Hoewel het maar een kort verhaal was, heb ik toch moeten doorbijten om het uit te lezen. Jammer genoeg geen topper, wat mij betreft.

@Anouk, wat vond je er minder goed aan?

Ik begrijp dat heel het punt is dat het leven z'n gewone gangetje gaat terwijl er achter de hoek dingen gebeuren die niet koosjer zijn. Maar ik vond het te traag... Man levert kolen, man kijkt in winkelraam, ... Ik had gehoopt op meer verontwaardiging over wat er gaande is, of gewoon het vervolg na zijn daad van verzet...

Ik ben enorm blij dat ik die boek door jullie gelezen heb.

Eenvoud. Dat is het eerste woord dat in me opkomt als ik aan de verhalen van Claire Keegan denk. Eenvoud klinkt misschien wat negatief, maar in dit geval is het juist een kracht. Dit verhaal is prachtig in zijn eenvoud. Het is ronduit magistraal hoe Keegan met weinig woorden een dijk van een verhaal weet neer te zetten.

Het boekje staat niet expliciet vol met bloemrijke zinnen — maar ze zijn er wél. Keegan brengt ze met een enorme subtiliteit, bijna onopgemerkt, en juist dat maakt het zo krachtig. Het telt amper 104 pagina’s, maar kruipt onder je huid en laat je niet los.

In de (offline) boekenclub waar ik lid van ben, werd Claire Keegan regelmatig getipt, en ik begrijp nu helemaal waarom. Ze schrijft prachtig. Zelf ben ik ook benieuwd naar de verfilming. Dit boek omzetten in een langspeelfilm lijkt me een behoorlijke uitdaging. Die komt later nog aan de beurt.

Brenden wrote: "Ik ben enorm blij dat ik die boek door jullie gelezen heb.

Eenvoud. Dat is het eerste woord dat in me opkomt als ik aan de verhalen van Claire Keegan denk. Eenvoud klinkt misschien wat negatief, ..."

Favoriete quote? :)

Ik vond het persoonlijk wel echt een goed boek. De auteur kan het gewone leven toen wel erg goed schetsen, al had ik lang niet door dat het over de jaren 80 ging. Daarnaast vond ik het einde ook echt goed, met een quote die mij erg aansprak:

“Naarmate ze vorderden en nog meer mensen tegenkwamen die Furlong al dan niet kende, begon hij zich af te vragen of het wel zin had te leven als je anderen niet hielp. Was het mogelijk om jarenlang, tientallen jaren lang, een heel leven lang, met alles door te gaan zonder ooit de moed te hebben tegen de gevestigde orde in te gaan…”

Deze vraag is voor mij ook zo actueel met alle conflicten die zich afspelen in de wereld. Ook had ik nog nooit van de Magdalena wasserijen gehoord dus de opzet om hier meer awareness rond te creëren is geslaagd. Begrijp wel het afstandelijke gevoel dat hier in de comments al benoemd werd maar stoorde me hier niet zo aan.

Ik vond het een mooier boek dan van te voren verwacht. In het begin moest ik er zeker even inkomen, maar de schrijfstijl sprak mij aan en de opbouw naar de actie die er aan moest komen was heel mooi. Furlong vond ik een sympathieke persoon en er waren veel mooie passages in het boek. Ben benieuwd naar de film die nu op Netflix staat.

Vanmiddag de film gezien. Die is zeker ook een aanrader!

Het boek heeft zeker aan mijn verwachtingen voldaan. Het is kort verhaal en schampt langs allerlei schurende onderwerpen in prachtige bewoordingen. Ik heb het in het Engels gelezen, wat mij in dit geval bijzonder goed beviel. Fantastisch gebruik van woorden om bijvoorbeeld een beeld te schetsen van een ontluikende winterdag. En een paar Ierse details, zoals Leanbh. (Dit hoor je overigens niet terug in de verfilming, wat ik dan weer jammer vind)

Het boek laat je achter met vragen over het vervolg. Wat gebeurt er met Furlong, zijn bedrijf, zijn dochters nadat hij deze weg in heeft geslagen. 'This road will take you anywhere you want son'

Ik ben zeer tevreden over het boek. De film is prachtig gespeeld, maar voor mij net iets te weinig actie om er van te genieten.