Boekenroedel discussion

We sluiten de pelgrimstocht van Tsukuru af. Er valt heel wat te bespreken zowel over de meningen rond dit boek als over de diepere opvattingen die erin schuilgaan. Laat je dus maar goed gaan.

Vragen om het gesprek op gang te trekken:

- Vond je Tsukuru een sympathiek of eerder passief personage? Waarom?
- Hoe interpreteer jij het open einde? Is het een bewuste keuze van Murakami of eerder een gemiste kans?
- Welke gevoelens riep het boek bij jou op? Eenzaamheid, herkenning, frustratie, rust…?
- Hoe kijk je naar de rol van Sala? Vind je haar geloofwaardig of eerder vlak uitgewerkt?
- Murakami verweeft vaak realiteit met droom en symboliek. Waar lag voor jou de grens tussen wat “echt” en wat “innerlijk” was?
- De roman gaat sterk over vriendschap en verlies. Welke scène of herinnering van Tsukuru raakte jou het meest?
- Denk je dat Tsukuru uiteindelijk verandering doormaakt tijdens zijn reis of blijft hij in essentie dezelfde?
- Als jij het slot had mogen herschrijven, hoe zou je het laten eindigen?

Ik heb heel erg genoten van deze roman. Murakami heeft me ook deze keer niet teleurgesteld. Tsukuru vond ik op zich wel een sympathiek personage, maar hij had iets te weinig fut naar mijn zin. Hij ondergaat alles vrij passief, trekt snel conclusies waarbij hijzelf dan steeds profileert als de underdog. Ik hou wel van meer strijdvaardige karakters, maar dit is misschien wel meer typerend voor de Japanse cultuur? Doorheen het verhaal, onder de dwang van Sala, kwam Tsukuru wel meer tot zijn recht, kreeg hij meer "ownership" en vond ik hem dus leuker :-)

Ik vond het ritme vrij kabbelend en rustig, en kwam dus zelf ook wel tot rust bij het lezen. Ik vind wel dat er nogal wat wat losse eindjes zijn: hoe zit het nu met die Sala, wat was daarmee aan de hand? En die grijze vriend, Haida, wat was zijn rol in het verhaal? En dan het verhaal met die pot met de 6e vinger? Waarschijnlijk zit wel overal betekenis in, maar die heb ik helaas niet mee...

Ik heb wel nog een mooie quote opgeschreven:

"Proberen je eigenwaarde te bepalen is net zoiets als iets wegen wat geen meetbare eenheden heeft. De naald houdt niet met een klikje op één plaats stil."

Dit is volgens mij wel echt waar dit boek en Tsukuru om draait.

ik vond het boek leuk maar het einde niet. Sala was op het einde een heel afgevlakt persoon, voor de reis vond ik ze leuker. ik heb ook wel een aantal quotes aangeduid, zal ze delen als ik het boek bij de hand heb!

waarom denk je dat Yuzu Tsukuru gekozen heeft?

Het menselijk hart is een nachtvogel. Het wacht stilletjes ergens op, en als de tijd is gekomen, vliegt het er in een rechte lijn op af.

De woordeloze gedachten die deze droefheid bevatte waren net zo zwaar en eenzaam als de prehistorische gletsjer die het diepe meer uit de aardkorst had uitgeschuurd.

Jaloezie is de meest hopeloze gevangenis ter wereld. Dat komt doordat de gevangenen zichzelf erin opsluiten. Niemand wordt er met geweld in gestopt. Je stapt er zelf in, doet zelf vanbinnen de deur op slot en gooit zelf de sleutel door de tralies naar buiten. En er is op de hele wereld niemand die weet dat jij daar opgelosten zit?