Jay's Friend Comments

Tussen 10-11-2021 en 7-12-2021 heb ik een magisch fantasyverhaal proefgelezen (101268) dat zich in een middeleeuwse setting afspeelt. Politieke spanning lopen hoog op. Intrige, verraad en het smeden van plannen staan centraal, terwijl er ook een mysterieuze ziekte opduikt. De worldbuilding is enorm uitgebreid en de auteur weet interessante personages neer te zetten. De schrijfstijl is prachtig poëtisch en lekker lyrisch, en ook complex genoeg zodat jij je hersenen moet blijven gebruiken. Er zitten concepten in die onder andere fans van Deadly Education zullen aanspreken. De uitgebreide worldbuidling en schrijfstijl deden me ook denken aan The Name of The Wind. Fans van Patrick Rothfuss zullen ook zeker niet teleurgesteld zijn. Het enige kritiekpunt dat ik heb, is dat ik snakte naar nóg meer spanning en avontuur, onder andere omdat de worldbuilding overweldigend kan zijn.

Van 7-12-2021 tot 21-12-2021 heb ik een post-apocalyptisch verhaal opnieuw mogen proeflezen (42642) over een woestijnwereld met worldbuilding die echt heel uitgebreid en gaaf is. Het is een gruwelijke en harde wereld, wat voor spannende scènes zorgt. De hoofdpersoon is een ideaal personage als je een puberjongen bent, dus ik denk dat de doelgroep zich goed in hem zal kunnen vinden. De wereld maakt me nieuwsgierig naar meer, maar ik denk wel dat de auteur nog kan groeien. Voornamelijk de dialogen konden in mijn ogen beter, maar dat is dan ook een van de dingen die ik meestal het belangrijkst vind. Sommige hoofdstukken waren naar mijn smaak ook wat te traag, wat natuurlijk niet voor iedereen hoeft te gelden. Als de personages nog ietsje beter uitgewerkt worden qua persoonlijkheid en met wat extra beschrijving, kan dit een heel vol verhaal worden waarbij je aan het begin en aan het einde misschien een traantje laat. De backstory van de hoofdpersoon is echt fantastisch. Er is nog wat werk aan de winkel, maar ik ben ontzettend benieuwd naar hoe deze auteur zich gaat ontwikkelen!

In september 2021 heb ik weer een fantasy verhaal met een hele bijzondere insteek mogelijk lezen. Toen 'Peter Pan' genoemd werd, was ik meteen van de partij. Helaas was het niet helemaal mijn ding. Het komt erop neer dat ik blijkbaar een plot drive verhaal nodig heb, met dialogen vol emotie en met veel 'show'. De insteek was gewoon heel anders helaas en ik miste queer personages, dus niet zo gek dat het mijn smaak niet was.

Ik ging ervan uit dat piraten, avontuur, spanning, magie en rebellie centraal zouden staan, maar dat gevoel had ik niet. De focus ligt vooral op persoonlijke ontwikkeling en relaties tussen personages. De personages die de auteur neer heeft gezet zijn onwijs leuk en ze trokken me meteen het verhaal in. De beschermd opgevoede Sarina die je langzaam steeds zelfstandiger ziet worden. De stoere Sula die toch wat gevoelens weet toe te laten en wat minder streng voor zichzelf wordt. De ongrijpbare kapitein Ax, zijn lichamelijke beperking en de zoektocht naar een oplossing. Helaas heb ik wel echt een doel nodig om me aan vast te kunnen houden tijdens het verhaal.

Romantiek speelt ook een grote rol in dit manuscript en dat is wederom gewoon niet mijn ding. Het loopt zelfs uit op een soort liefdesvierkant (of misschien zelfs vijfhoek of zeshoek). Had voor mij niet gehoeven, want het is ook een verhaal over de band tussen zussen. De schrijfstijl was daarnaast niet helemaal up my alley. Ik lees graag veel over emoties, gezichtsuitdrukkingen en houdingen, zodat ik me makkelijk een voorstelling kan maken en een band kan opbouwen met de personages. De schrijfstijl sluit juist beter aan op een lezer die houdt van ruimte voor eigen verbeelding tijdens dialogen, zodat je dat zelf in kunt vullen.

Aan het einde zat een goede plottwist die nog wel wat beter opgebouwd kan worden. In het laatste kwart van het verhaal gebeurt ontzettend veel, eigenlijk alles waar ik al het hele verhaal naar uitkeek. Er vindt een confrontatie met een geheimzinnig ras plaats, je krijgt te weten of de Levensfontein echt is of niet en of Ax zal sterven, Sula vertelt haar achtergrondverhaal en dat is nog niet eens het beste. Zonder al te veel te spoilen, durf ik wel te zeggen dat de rollen totaal worden omgedraaid. Aan de ene kant is dit laatste kwart heel gaaf met veel spannende gevechtsscènes, maar aan de andere kant gebeurt er zó veel, zoveel dat de climax eigenlijk bijna 75 blz duurt. Dat is misschien een beetje much.

Na die jawdrop van een plottwist, loopt het verhaal voor mij helaas uit op een voorspelbare happy ending. Die had ik al vrij snel zien aankomen. In conclusie vond ik vooral het laatste kwart van het verhaal gaaf, maar wordt er precies nadruk gelegd op dingen die niet mijn smaak zijn. En er zitten voor het goede te veel elementen, missies en doelen in boek één (het gaat onderdeel worden van een duologie). Dit maakt me wel nieuwsgierig naar wat boek twee te brengen heeft, zelfs al past dit niet precies in mijn straatje.

Net binnen iets meer dan een week weer een verhaal mogen proeflezen. Het is iets dat ik zelf niet uit zou kiezen, omdat het over de hemel en de hel gaat en dat me totaal niet trekt, maar er zaten best wat interessante elementen in. De personages werden goed neergezet, al had hun persoonlijke ontwikkeling (vooral van de hoofdpersoon) nog wat beter uitgewerkt kunnen worden. Mijn grootste probleem met dit verhaal is dat het overkomt alsof de auteur gewoon graag schrijft wat leuk is in plaats van wat het beste is voor het verhaal of de ontwikkeling van de personages. Er zitten dus veel scènes in die uiteindelijk geen impact hebben op de rode draad van het verhaal en de rode draad is af en toe lastig te ontdekken. Nu ik heb uit heb, vind ik het moeilijk uit te leggen wat ik precies gelezen heb en wat het doel van het verhaal is. Hoe de auteur de hemel beschrijft vind ik wel interessant, maar ik had het leuker gevonden als het verhaal zich in een fantasy wereld had afgespeeld, want dat is meer mijn smaak. De auteur heeft een prachtig beeldende schrijfstijl die af en toe ook overbodig complex is. Genoeg sterke en minder sterke punten dus. Ik denk dat dit verhaal in deze staat voor mij 2,5 ster zou krijgen.

Op 29 november 2019 ben ik begonnen met het lezen van een gloednieuw fantasyverhaal. Over de inhoud mag ik natuurlijk nog niet te veel weggeven, maar het is verrassend duister en spannend. Het voelde wel alsof ik een trilogie aan het lezen was: deel 1 waarin de hoofdpersoon één op één training krijgt, deel 2 waarin de hoofdpersoon aan een soort trainingsprogramma meedoet en deel 3 waarin de hoofdpersoon een speciale missie gaat voltooien. Deel 3 was verreweg mijn favoriet, omdat er heel veel onverwachte en bijzondere dingen gebeurden en omdat ik een band op kon bouwen met de personages.

De drie grootste problemen die ik met dit verhaal heb, is dat er heel veel elementen in zitten die weinig met elkaar te maken hebben en waar uiteindelijk ook weinig mee gebeurt. Vanaf het begin van het verhaal is er niet één verhaallijn of één doel waar je als lezer aan vast kunt houden en dat is soms verwarrend en frustrerend. Probleem twee is dat de hoofdpersoon heel weinig zegt, wat ervoor zorgt dat je af en toe monologen van andere personages leest, die een A4 lang zijn. Probleem drie is dat de (vele) personages beter onderscheidbare persoonlijkheden zouden kunnen hebben.

Het grootste compliment dat ik de auteur wil geven, dat vooral in deel 3 verrassende keuzes gemaakt worden en interessante personages worden neergezet. Ik ben persoonlijk niet zo van het politieke gekonkel, maar dit vind ik briljant. Er vinden double crosses na double crosses plaats, geweldig. En ik vind het heel inspirerend dat de hoofdpersoon constant voor zichzelf blijft kiezen en doet waar ze zich goed bij voelt.

Sfeer en worldbuilding
Voor een fantasyverhaal vond ik het erg weinig magie bevatten. Eigenlijk maakt alleen de hoofdpersoon echt gebruik van magie en dan alleen tijdens training of om haar geheim aan iemand anders te laten zien. Er is dus geen climax. Anderen gebruiken ook wel magie, maar eigenlijk alleen om beter te kunnen vechten. Dat komt dus niet heel magisch over. De ouderwetse setting vind ik wel heel leuk.

Omdat er in de eerste twee delen zoveel trainingsscènes zitten, wordt het verhaal een beetje saai en langdradig om te lezen. Dan verliezen gevechten ook hun impact. Ik persoonlijk vind gevechtscènes erg moeilijk en al snel saai, dus dat hielp ook niet mee.

Verhaallijn
De verhaallijn zelf vond ik wel bijzonder origineel. De hoofdpersoon verkrijgt haar krachten tegen haar zin in door een gruwelijk ritueel te moeten ondergaan. Daarna wordt ze praktisch gezien ontvoerd om met die duistere magie te oefenen en zichzelf in een wapen te veranderen. Dat heeft helaas niet echt een climax. Je leest hoe de hoofdpersoon worstelt met deze traumatische ervaringen en het feit dat ze gescheiden is van haar thuis en familie.

Daarna gaat de hoofdpersoon een trainingsprogramma in en ontmoet je heel veel nieuwe bijpersonages, wederom zonder climax. De hoofdpersoon krijgt een speciale missie en moet tegen haar zin in op reis en iemand vermoorden. Dat levert wel een hele interessante setting op die wel een climax heeft: een ontsnapping. Daarnaast bouwen de personages een mooie band op.

Personages
De meeste personages zijn vlak (al maken ze wel mooie persoonlijke ontwikkeling door) en de bijpersonages lijken allemaal op elkaar. Zonde!

Einde
Er vindt een interessante cliffhanger plaats, maar waarom eindigt het boek zo naar? Waarom eindigt het niet met dat de hoofdpersoon nog helemaal blij is van haar ontsnapping en dat ze dan het shockerende nieuws krijgt? Dan is dit veel meer een shock en heeft het meer impact, dan wanneer het één en al shock en narigheid is naar het einde toe. Weer zonde!

Conclusie
Vooral het begin vond ik erg sterk, waarin je kennis maakt met de hoofdpersoon en haar achtergrondverhaal, waarin de ceremonie plaatsvindt en waarin de hoofdpersoon een band opbouwt met een ander belangrijk personage. De persoonlijke ontwikkeling die zij doormaken (zij wordt zekerder van zichzelf en leert op zichzelf te vertrouwen en haar trainer leert zich open te stellen voor anderen) is interessant en mooi, alleen dat moet veel beter worden uitgewerkt met emoties en gedachtegangen. Ook het einde vond ik heel gaaf en als er een avontuur komt waar de hoofdpersoon, de voortvluchtige en de mishandelde samen op de vlucht slaan, zou ik dat zeker kopen!

De hoofdpersonen hebben denk ik baat bij een soort woordweb van hun persoonlijkheid (sterke kanten, zwaktes, wat vinden ze leuk, waar hebben ze een hekel aan) om ze meer likeable en relatable te maken, menselijker. Er moeten daarnaast meer dialogen in en de auteur mag echt wel meer tijd nemen om scènes en situaties uit te werken, zodat het verhaal beter te lezen en beter voor te stellen is. Kortom: er zitten hele interessante elementen in dit verhaal die veel potentie hebben, alleen in deze fase van het verhaal is het nog te langdradig om er optimaal van te kunnen genieten. Daarom zou ik het twee sterren geven en de toekomst van deze auteur goed in de gaten houden!

Gisteren heb ik weer een verhaal mogen uit(proef)lezen! Zo'n 340 A5 aan krachtige fantasy, zeker een aanrader.

Het verhaal begint op een manier waardoor je meteen weet in wat voor wereld je terecht bent gekomen, zonder dat het een informatie dump is. Je valt direct in de ‘actie’. Het is oorlog en mensen met krachten bevechten elkaar. Dat klinkt gaaf en heftig en dat is het ook, maar in de eerste hoofdstukken gebeurt er nog niet zoveel spannends. Het moet dus alsnog een beetje op gang komen, maar je hebt als lezer zeker genoeg om je het verhaal in te trekken en om je uit te dagen verder te lezen.

Ondertussen kun je genieten van de vikingachtige stijl en scandinavische namen die door het verhaal verweven zijn. Er zitten in het middenstuk nog een paar plottwists die niet heel sterk zijn, dus daar zou ik zelf wat minder nadruk op hebben gelegd. Nu is de lezer een beetje teleurgesteld (is dat het?), maar aan de andere kant levert dit voor de rest van het verhaal wel een extra wauw-effect op. Wanneer Saga aan het trainen is, is er weer even een dipje in spanning en tempo, maar dat wordt daarna gelukkig snel opgepakt.

Vooral de laatste paar hoofdstuk waren heel gaaf om te lezen. De ene originele en onverwachte plottwist na de andere vliegt je om de oren. Dat zie je na die plottwists in het midden dus echt niet aankomen, omdat je verwachtingen verlaagd zijn. Het einde is ontzettend heftig en ook vrij bruut. Dat had ik niet verwacht en ik twijfel of het goed aansluit op de toon van het verhaal. Het is in ieder geval wel goed uitgewerkt.

Minpuntje: er wordt ‘gezegd’ dat Revanus een bepaalde rol in het verhaal heeft, maar daar merk je als lezer eigenlijk vrij weinig van. Hier had het show don’t tell principe erg bij kunnen helpen. Nu hebben bepaalde wendingen ook minder impact.

Het sterkst aan dit verhaal vond ik dit: het verhaal is eigenlijk in twee gedeelt. De eerste helft gaat over de ‘zwakke’ en onwetende Saga. De tweede helft gaat over Saga die voor zichzelf en wat ze belangrijk vindt, leert op te komen. Ze bepaalt haar eigen mening, in plaats van dat ze het zich laat aanpraten door anderen. In de eerste helft van het verhaal maakt Saga mee dat ze iemand wil helpen, maar dat het niet kan/mag. In het tweede helft van het verhaal blikt ze daar met een hele nieuwe kijk op terug, met kennis die de lezer in deel 1 nog niet had. Dat is zo sterk, omdat je twee verschillende kanten van het verhaal belicht en dan vallen er ineens weer een paar puzzelstukjes op hun plek. Dan beseft de lezer pas echt hoeveel Saga en Saga’s wereld verandert is. Prachtig. Mijn complimenten aan de auteur.

Ook het contrast tussen Sven en Saga is vaak heel krachtig, omdat ze allebei gelijk hebben op een andere manier. Zo kun je als lezer dus beide kanten kiezen en belicht je twee aspecten van één situatie. Dat is ook een metafoor voor de rode lijn in het boek: de oorlog tussen de zon- en maankrijgers. Dit laat zien dat de auteur echt goed heeft nagedacht over de verhaallijn en zich goed in haar personages kan verplaatsen. Ze kan onpartijdige beschrijvingen geven en dat vind ik echt heel knap.

Ook de schrijfstijl van de auteur is vaak heel poëtisch. Af en toe is dat overbodig ingewikkeld, maar het levert ook pareltjes op als deze: “Mijn geschreeuw wordt meegenomen door de wind en verdwijnt tussen de struiken een eind verderop.”

Kortom: dit verhaal is zeker 4 sterren waard en geldt voor mij als een must-read voor alle fantasy liefhebbers

Vandaag heb ik het 334 A5 dystopische verhaal van Stan Kelder uitgelezen als proeflezer. Het boek is verdeeld in drie delen en volgt voornamelijk Juno Everlove. Het eerste deel vindt plaats over de grote dreiging van de oorlog, het tweede over hoe de oorlog de wereld zwart blakert en het derde over de schade die de oorlog heeft veroorzaakt. Juno's doodnormale leven als midden twintiger wordt op zijn kop gezet wanneer het noodlot toeslaat. Het nieuwe regime, Het Syndicaat, zaait dood en verderf en Juno kan niemand meer vertrouwen. Dan wordt Juno om een onbekende reden uitgekozen en ontvoerd door Het Syndicaat. Zij zijn helaas niets goeds met haar van plan is. Hun geesteszieke ideeën drijven Juno tot wanhoop. Wat maakt haar zo speciaal? Is het haar donkerpaarse bloed of is er meer aan de hand? Welk mysterieus lot wacht haar? Daar trekt Stan Kelder je naadloos in mee. Je wordt namelijk meteen in het verhaal gezogen.

Schrijfstijl
Ik ben echt in tweestrijd. Wanneer je kijkt op alineaniveau, is Stan’s stijl nu nog wat willekeurig. Zijn schrijfstijl is complex, maar wel heel poëtisch en beeldend. De manier waarop hij zijn alinea’s opbouwt, is helaas nog wat hak op de tak. Er is wel veel potentie en met een paar aanpassingen is dit verhaal goed te volgen.

Even een pareltje parafraseren: “Zie deze oorlog niet als een ondergang, maar als een ondergaande zon die weer op zal komen.”

Wanneer je kijkt op hoofdstuk niveau: wauw, wat zit dit goed in elkaar. Je maakt een oorlog in een moderne wereld mee vanuit meerdere personages die aan verschillende kanten staan. Over die oorlog had ik graag nog wat meer achtergrondinformatie gehad, want het maakte me nieuwsgierig. Ook de setting van science-fiction experimenten was heel intrigerend. Naast de incidentele willekeurigheid heeft deze schrijver nog een zwakte: te veel verwijswoorden gebruiken. Gelukkig merk je daar in de definitieve versie van zijn boek niks meer van.

Opbouw
Het eerste gedeelte was verreweg mijn favoriet. Daar lees je veel uit Juno zelf, wat het verhaal juist zo aantrekkelijk maakt. Hoe verder je in het boek komt, hoe minder je van Juno leest helaas. Lena is in het eerste deel ook zeker een interessant personage. Het tweede gedeelte voelde wat traag en leek niet zo relevant te zijn voor de grote verhaallijn. Er worden ook steeds meer personages bijgehaald, wat het af en toe wat verwarrend maakt. Hun perspectief schijnt ook weer een ander licht op dingen en dat maakt het juist interessant. Lena’s waarde neemt helaas steeds meer af zonder dat we minder van haar te zien krijgen. Ze staat als een metafoor voor de nutteloosheid van dingen en dat er te makkelijk met menselijkheid wordt omgegaan, terwijl we dat niet voor lief zouden moeten nemen. Het is alleen jammer dat dat de flow van de spanning breekt.

In het tweede en derde deel maak je kennis met Jennefer, een ambitieuze wetenschapper die zich langzaam verliest in haar werk. Haar persoonlijke ontwikkeling is onwijs gaaf, alleen is het nu nog wat gehaast. Wanneer de schrijver daar meer tijd en ruimte voor maakt, is zij een heel waardevol onderdeel van dit verhaal. Het derde deel wisselt op hoog tempo van snel naar traag, maar blijft constant spannend. Het personage Vinnie had voor mij alleen niet zo gehoeven. Het einde is onverwachts, droevig en laat je met een soort vreemd leeg maar tevreden gevoel achter.

Mijn favoriete gedeelte is het achtergrondverhaal van Nessa en Gustaaf. Dat is emotioneel, schokkend, science-fiction, fantasy en gewoon heel goed uitgewerkt. Daarom ga ik er nog niet te veel over weggeven! Ook de waarde die Sybil aan dat verhaal toevoegt is heel interessant.

Conclusie
Dit boek voelt niet echt als fantasy, omdat de fantasy personages meer neer worden gezet als mutanten à la X-men. Daarnaast ligt de nadruk op vreselijke science-fiction experimenten en de derde wereldoorlog. Dat zorgt ook niet voor een fantasierijke sfeer. Ik zou het eerder een dystopische thriller noemen, want het is wel ontzettend spannend, melancholisch en verrassend. De extra laag science-fiction en fantasy is wel leuk, maar dit verhaal zou helaas ook zonder kunnen en dat is ontzettend jammer. Als die twee elementen meer door het hele verhaal heen verwoven waren, had dit verhaal naar het volgende niveau getild kunnen worden, denk ik.

Plottwists zijn er genoeg; de dood van belangrijke personages bijvoorbeeld die de ontwikkeling van een andere personages juist mogelijk maken. Stan Kelder maakt zeker dapper keuzes in zijn schrijven en die keuzes worden prachtig verweven in zijn lyrische schrijfstijl. Ik had gehoopt dat de fantasywaarde van dit boek tegen het feit dat het ook over oorlog gaat zou afwegen, maar dat was helaas niet zo. Fantasy is toch wel echt mijn genre en ik lees niet zo graag over oorlogen. Als je daar wel een voorliefde voor hebt, voor rebellie en intrige, is dit zeker een aanrader. Dit verhaal zet je echt aan het denken. Alles bij elkaar genomen, zorgt ervoor dat ik dit verhaal 3/5 sterren geef.

Gisteren heb ik mogen proef(uit)lezen voor een auteur waar ik al bekend mee was. Ik heb het tweede deel van zijn post-apocalyptische serie mogen lezen, weer heel interessant. De personages die in dit boek zitten, vind ik heel gaaf. Frea heeft mijn hart gestolen en de relatie die zij en de hoofdpersoon opbouwen, is prachtig en complex. Dan speelt een anti-held in dit boek een grote rol, wat een fantastische eikel. Hij maakt een goede persoonlijke ontwikkeling door. Het moet alleen iets beter uitgewerkt worden. Nu gaat het voor mij allemaal iets te snel en dat maakt het ongeloofwaardig. Kyra vind ik ook een heel leuk personage met een interessante relatie met onze anti-held. Haar clan is ook zeker een gave toevoeging.

Het enige probleem dat ik met dit verhaal heb (zoals het nu is), is dat ik achteraf het gevoel heb dat er eigenlijk niets gebeurd is. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch blijf ik met die nasmaak zitten. De plottwist rondom de Sharks vond ik onverwachts en gaaf, maar verder heb ik niet heel erg het idee dat onze hoofdpersoon een steek is opgeschoten. Dat is zeker het geval, dus misschien door daar veel meer nadruk op te leggen, wordt het verhaal wat meer behapbaar. Persoonlijk ben ik niet heel erg fan van gangsterverhalen, maar dit is op zich een verfrissende insteek wat deze fictieve wereld betreft. Het laatste hoofdstuk maakt me hongerig naar het volgende verhaal en sleepte me moeiteloos door een achtbaan aan emoties heen. Gretig wacht ik op meer.

Eergisteren heb ik weer een bijzonder fantasierijk verhaal mogen (proef)uitlezen! Ik werd meteen enthousiast van de eerste bladzijdes, omdat daar een prachtige wereld in werd opgebouwd uit uiteenlopende rijken. De tijdsfeer waarin het verhaal zich afspeelt is interessant en onverwachts. De rebellie die langzaam maar zeker in opstand gaat komen tegen een slechte heerser is goed uiteengezet. Magische wezens zijn verdreven en volken worden uitgemoord en onderdrukt. Je krijgt echt een hekel aan deze vent, goed gedaan. Dan vind ik de 'oplossing' voor het probleem waar de rebellen tegenaanlopen ook heel leuk, een geheim wapen. Er zitten niet veel plottwists in, ik vind het op zich niet echt een gemis, maar de plottwist op de laatste bladzijde had ik echt niet zien aankomen!!! Het verhaal heeft ook veel potentie om heel beeldend te worden beschreven.

Het verhaal wordt door diverse perspectieven verteld. Aan de ene kant krijg je hierdoor een completer beeld van de wereld en de verhaallijn, maar persoonlijk vind ik meer dan drie perspectieven eigenlijk wat veel. Daarnaast zouden de diverse verschillende personages zeker interessant kunnen zijn, alleen worden ze voor mijn gevoel nog niet heel sterk neergezet. Ik heb het idee dat de auteur nog wat moeite heeft met het bedenken en uitwerken van diverse persoonlijkheden, maar de potentie zit er zeker in. Voor nu lijken alle personages nog een beetje te veel op elkaar of zijn het vrij neutrale/vlakke karakters. Daarnaast wordt er in het verhaal zoals het nu is nog vrij veel herhaalt, maar zodra het boek bijgewerkt en verkrijgbaar is, zou ik het zeker kopen als je van fantasy houdt! Ik zou de versie van het boek dat ik gelezen heb drie sterren geven, omdat er naar mijn mening met beeldender schrijven en het uitwerken van de personages nog twee sterren behaald kunnen worden. Al met al leuk om te lezen :)

Vandaag weer een boek uitgelezen als proeflezer! (224 A5'jes)

Om mee te beginnen: het is gewoon een goed verhaal. Punt uit. De post-apocalyptische wereld die wordt geschetst en de oorzaak daarvoor, dat zit onwijs goed in elkaar. Het is heel sfeervol, net als de schijfstijl. Niet alleen beleef je het verhaal vanuit Hero’s perspectief, de hoofdpersoon, maar je wordt meegenomen in al zijn gedachtes. Alle vragen die hij zichzelf stelt (en de lezer natuurlijk niet meteen beantwoord krijgt 😉), krijg je mee. Het is een verhaal waarbij je jezelf als lezer ook constant vragen blijft stellen. Het maakt je nieuwsgierig en hongerig naar meer.

Hero’s originstory en de ontwikkeling die zijn personage meemaakt, zitten ook goed in elkaar. De interactie tussen hem en anderen is af en toe wat warrig, omdat Hero dingen vaak zelf niet begrijpt. Die worden helaas niet voor de lezer verduidelijkt haha. De grootste downside aan dit verhaal is dat het een beetje voorspelbaar is. Ik had meer grimmige plottwists verwacht, maar als je de doelgroep in gedachten houdt, past deze verhaallijn ze goed.

In het begin word je meteen het verhaal in geknald. Het is spannend vanaf de eerste bladzijde en niet alleen door heftige gebeurtenissen. De spanning wordt ook goed opgebouwd. In het midden van het verhaal vertraagt het verhaal even, maar daarna zit je al snel weer met samengeknepen billen. Ik had van het einde iets meer (grimmigheid) verwacht, maar ben zeker benieuwd naar hoe het verhaal verder gaat!

Vandaag heb ik een oud boek uitgelezen dat zelfs geen ISBN heeft: Hereward de Viking door Charles Kinsey (104 A5'jes dik). Het komt bij mijn oma vandaan en ik vond het tijd worden dat ik hem eens las. Het is een verhaal gebaseerd op de verovering van Engeland door Willem van Normandië. Hereward vecht als een trotse Deen aan de kant van de Engelsen tegen de Fransen. Hij is de beroemdste van de Vikingen die Engeland te hulp schiet.

Het is een bijzonder verhaal in een 19e eeuwse schrijfstijl. Het bevat zinnen die bijna vier regels lang zijn en prachtige constructies. Het bevat woorden waar ik het bestaan niet eens van wist (zoals likkebroer) en mooie, simpele illustraties. Het is jammer dat er af en toe gaten in de geschiedenis van Hereward zitten, maar de strijden die gestreden worden, worden mooi en geromantiseerd verkondigd. Ik zou het zelf zeker niet hebben uitgekozen, want oorlogen interesseren me meestal niet zo, maar ik vond het leuk om te lezen. Is weer eens wat anders! Ik geef het verhaal 2/5 sterren.

In januari heb ik me aangeboden als proeflezer voor een bijzonder verhaal dat nog geen titel heeft. De eerste versie was 245 A5’jes en meer dan 72500 woorden lang. Ondanks dat de schrijfstijl en het genre niet helemaal mijn smaak zijn, is de rode lijn van het verhaal heel origineel en creatief. Het komt wat traag op gang, omdat je pas vrij laat weet wat de hoofdpersoon precies staat te gebeuren. Wanneer Nienke halverwege het boek in het ziekenhuis terechtkomt, verliest het verhaal zijn momentum helaas weer. Ik kan moeilijk meegaan in een aantal keuzes die Nienke maakt, maar dat kan komen omdat we gewoon anders in elkaar zitten. Het heeft een heel sterk en poëtisch einde. Overall geef ik het verhaal 2/5 sterren.
+ Origineel en creatief verhaal
+ Mooi slot
+ Ik denk dat best een aantal meisjes zich in Nienke kunnen herkennen
- Schrijfstijl en gebrek aan momentum
- Onlogische of juist hele voorspelbare keuzes
- De romance voelt voor mij te geforceerd