Battsengel

“Над руу зочид ирдэг. Зочид – сэтгэлийн байдлууд. Гуниг. Жаргал, тэд нарын танилууд, бүх юм. Хаалга тогшиж орж ирдэг, хаалга эвдэж ирдэг. Миний хаалга бөх цоожтой, эвдэх аргагүй. Хэн ч ирсэн би дургүйцдэггүй. Тэд адил. Бүх юм. Хэнийг ч урих хэрэггүй. Урилга байдаггүй, тэд ч байхгүй. Өөрсдөө ирдэг. Би хүлээж л байна. Чи цай уу. Явсных нь дараа аяга угаах дургүй. Тавигдсан газраа байж байг. Бүх юм байх ёстой газартаа. Чи цай уу. Тэд нарыг орж гарахад би дуртай. Нэг дургүй юм бол тэд нар явдаггүй. Явсан ч үлддэг. Би тэд нартай цуг амьдардаг байх. Бүгдээрэнтэй нь. Бүх юм. Хааяа харагдахаа больдог ч гэсэн, байгаа нь, ирэх нь, дандаа мэдрэгддэгТэд хаашаа ч явдагггүй. Тэд нар нэг нэгнийгээ хучдаг, алдаг, дараа нь сэхдэг, заримдаа өөрөөр. Хамаа алга. Мэдэхгүй. Би ганцаараа үлдмээр байна.”
― С. Анудар, 4 биш 4

“Одоо жарга. Зөвхөн одоо, маргааш яаж ч болно. Одоо дандаа, ийм байна. Энд илүү юмтай байхгүй. Тэгээд өөр юм хэрэггүй. Жаргаж чад. Чадахгүй бол энд элэнцгээ хийж байгаа юм.”
― С. Анудар, 4 биш 4

“Тэгэхдээ би бусад, би биш хүмүүсийн амьдралыг, байгааг, ойлгодоггүй. Надаас өөр амьдрал байна гэхэд нэг л сонин. Тэд нарт ч адилхан байх. Өөр амьдрал – итгэмээргүй. Хүн үхсэнийхээ дараа юу ч мэдрэхгүй, юу ч байхгүй болно гэж бодоход сонин болдог.”
― С. Анудар, 4 биш 4

“Би тийм юм мэдэхгүй. "Сайн", "Муу", өөр юу байдаг билээ? Би мэдэхгүй, харагдаагүй. Тийм юм байхгүй. Жижигхэн өмхий баас сайн ч биш, муу ч биш. Зүгээр л байдаг. Бүх юм зүгээр байдаг.”
― С. Анудар, 4 биш 4