Lali

“მაგრამ ვიდერე იბრძოდით ხალხი გერქვათ, მაინც ანგარიშს გიწევდათ მტერი. ხოლო, როცა ხმალი ქარქაშში დაგიჟანგდათ და თქვენი მუზარადი პრისტავის ცოლმა საწოლის ქვეშ შეიდგა, ღამის ქოთნად, ადგილი კი არა, სახეც დაკარგეთ...”
― ოთარ ჭილაძე

“ყველას თავისი ცხოვრება უნდა ჰქონდეს, თავისი სამყარო, სწორი და კარგი ეს იქნებოდა. მხოლოდ ასე შეიძლება სხვისი ცხოვრების გაგება და დადგება დრო, როცა გაგება გახდება მთავარი და არა პრაქტიკული ზრუნვა და დახმარება... იცი, რა? ადამიანი ხომ იშვიათად მოქმედებს უანგაროდ. ხშირად ზრუნვასა და სიყვარულში ისეთი ძალადობაა გახვეული, ვერც წარმოიდგენ... და ეს ძალადობა ყველაფერზე საშინელია. ვინც გარჩენს და გემსახურება, თავისუფლებას გართმევს ხშირად, სურს, რომ წაგართვას, შეუგნებლად ებრძვის შენს პიროვნებას... და იცი, ერთხელაც მწარედ, მწარედ გაგიკვირდება, რომ ის, ვინც გზრდიდა, გაჭმევდა, გბანდა, გივლიდა, გაცმევდა, ვერასოდეს ხვდება, რა დარდი გჭამს, რა სატკივარი...”
― ნაირა გელაშვილი (Naira Gelashvili), დედის ოთახი

“მძიმე ცხოცრება კი გვქონდა, მაგრამ მაინც ადრე გამოვშტერდით. უფრო სწორად, ეს ღვთით კურთხეული კუთხე შესანიშნავი სათბური აღმოჩნდა აკაკის ღამურების მოსამრავლებლად”
― ოთარ ჭილაძე

“ძეგლის დამხობა იდეას არ კლავს, პირიქით, უძეგლოდ დარჩენილი, ანუ ნიღაბჩამოხსნილი იდეა, კიდევ უფრო მიზანდასახული ხდება!”
― ოთარ ჭილაძე