Veola Caley

“به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر سفر نكنی
اگر كتابی نخوانی
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی
اگر از خودت قدردانی نكنی
به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند
به آرامي آغاز به مردن می‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی
اگرهميشه از يك راه تكراری بروی
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی
تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر از شور و حرارت
از احساسات سركش
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند
دوری كنی

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی
اگر ورای روياها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی
امروز زندگی را آغاز كن
امروز مخاطره كن
امروز كاری كن”
― پابلو نرودا

“If I had grown up in that house I couldn't have loved it more, couldn't have been more familiar with the creak of the swing, or the pattern of the clematis vines on the trellis, or the velvety swell of land as it faded to gray on the horizon, and the strip of highway visible -just barely – in the hills, beyond the trees. The very colors of the place had seeped into my blood: just as Hampden, in subsequent years, would always present itself immediately to my imagination in a confused whirl of white and green and red, so the country house first appeared as a glorious blur of watercolors, of ivory and lapis blue, chestnut and burnt orange and gold, separating only gradually into the boundaries of remembered objects: the house, the sky, the maple trees. But even that day, there on the porch, with Charles beside me and the smell of wood smoke in the air, it had the quality of a memory; there it was, before my eyes, and yet too beautiful to believe.”
― Donna Tartt, The Secret History

“Never explain what you do. It speaks for itself. You only muddle it by talking about it.”
― Shel Silverstein

“Perhaps, in the extravagance of youth, we give away our devotions easily and all but arbitrarily, on the mistaken assumption that we’ll always have more to give.”
― Michael Cunningham, A Home at the End of the World