Jafar

“مار با یک ضربه نی می میرد. اگر ضربه دوم را بزنی جان می گیرد. دلیلش چیزی نیست مگر تناسبی که اعداد میان خود دارند.”
― سهراب سپهری, اطاق آبی، به همراه دو نوشته ی دیگر

“… مدرسه خواب‌های مرا قیچی کرده بود؛
نماز مرا شکسته بود
مدرسه عروسک مرا رنجانده بود

روز ورود، یادم نخواهد رفت:
مرا از میان بازی‌هایم ربودند و به کابوس مدرسه بردند. خودم را تنها دیدم و غریب …

از آن پس و هربار دلهره بود که بجای من راهی مدرسه می‌شد…
… در دبستان ما را برای نماز به مسجد می‌بردند.
روزی در مسجد بسته بود.
بقال سر گذر گفت: "نماز را روی بام مسجد بخوانید تا چند متر به خدا نزدیک‌تر باشید."

مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد و من سال‌ها مذهبی ماندم
...بی آن که خدایی داشته باشم”
― سهراب سپهری

“At the first light of the dawn
the loner knight asked:
"Do you happen to know-
the abode of The Beloved?"

The skies went silent,
save their mournful clouds,
save their falling stars.

The pilgrim gave up his glowing twig-
to the gloom of the sands-
and replied:

“Don’t you see that poplar tree?
Well, right before the tree,
There is a lane that you’ll reckon, I deem.
For it is greener than a heavenly dream,
For it is generously shaded-
with the deep blue’s of love.

Well, if you See!

So walk down that lane,
You’ll arrive to the garden of sense;
Turn to the direction of the loner lake;
Listen to the genial hymn of leaves;
Watch the eternal fountain-
that flows from the spring of ancient myths-
till you fade away-
In a plain fear.

When a rigid noise-
Clatters into the fluid intimacy of the space,
you'll find a child-
on the top of a tree-
next to the nest of owls-
in hope of a golden egg.

Well, if you See.

You may be sure: The Child will show you the way.

Well,
If you just ask about-
The Abode of The Beloved.”
― Sohrab Sepehri

“من به آمار زمین مشکوکم اگر این سطح پر از آدمهاست پس چرا این همه آدم تنهاست.؟”
― سهراب سپهری