Paul Dereume

“I dream of a love that is more than two people craving to possess one another.”
― Irvin D. Yalom, When Nietzsche Wept

“Begin doing what you want to do now. We are not living in eternity. We have only this moment, sparkling like a star in our hand and melting like a snowflake.”
― Francis Bacon, The Essays

“Ο Μπρόιερ προσπάθησε να αποτινάξει το θάνατο απ' το μυαλό του. Μουρμούρισε το αγαπημένο του ξόρκι, τη φράση του Λουκρητίου: «Όπου είναι ο θάνατος, εγώ δεν είμαι. Όπου είμαι εγώ, ο θάνατος δεν είναι. Γιατί ν' ανησυχώ;» Αλλ' αυτό δεν βοήθησε.
Τίναξε το κεφάλι του, προσπαθώντας να διώξει αυτές τις μακάβριες σκέψεις. Από που του είχαν έρθει; Απ' την κουβέντα για το θάνατο που έκανε με τον Νίτσε; Όχι, μάλλον δεν του τις έβαλε ο Νίτσε στο μυαλό, απλώς τις απελευθέρωσε. Πάντα ήταν εκεί. Όλες τις είχε ξανασκεφτεί. Σε ποια περιοχή του μυαλού του όμως κατοικούσαν, όταν δεν τις σκεφτόταν; Ο Φρόυντ είχε δίκιο: πρέπει να υπάρχει μια δεξαμενή σύνθετων σκέψεων στον εγκέφαλο, πέρα απ' τη συνείδηση, αλλά σε ετοιμότητα, έτοιμες οποιαδήποτε στιγμή να κληθούν να παρελάσουν στη σκηνή της συνειδητότητας.
Και σ' αυτή τη μη συνειδητή δεξαμενή, δεν θα υπάρχουν μόνο σκέψεις, αλλά και συναισθήματα! Πριν λίγες μέρες, μέσ' απ' το αμάξι του, ο Μπρόιερ κοίταξε το διπλανό αμάξι. Τα δυό του άλογα τριπόδιζαν τραβώντας πίσω τους την καρότσα, που μέσα της κάθονταν δυο επιβάτες, ένα σκυθρωπό ηλικιωμένο ζευγάρι. Όμως δεν υπήρχε αμαξάς. Ένα αμάξι φάντασμα! Ο τρόμος τον τύφλωσε, κι είχε μια στιγμιαία εφίδρωση: τα ρούχα του μέσα σε δευτερόλεπτα έγιναν μούσκεμα. Κι έπειτα φάνηκε ο οδηγός του αμαξιού: είχε απλώς σκύψει για να δέσει την μπότα του.
Στην αρχή ο Μπρόιερ είχε γελάσει με την ανόητη αντίδρασή του. Αλλά όσο περισσότερο τη σκεφτόταν, τόσο συνειδητοποιούσε ότι, όσο ορθολογιστής κι ελεύθερος διανοητής κι αν ήταν, στο μυαλό του όμως κρύβονταν φωλιές υπερφυσικού τρόμου. Κι όχι πολύ βαθιά: «εφημέρευαν», βρίσκονταν δευτερόλεπτα μακριά απ' την επιφάνεια. Α, να υπήρχε μια λαβίδα να ξεριζώσει αυτές τις φωλιές, σαν τις αμυγδαλές!”
― Irvin D. Yalom, When Nietzsche Wept

“…But as soon as the dirty snow disappeared from the sidewalks and streets, as soon as the slightly rotten, disquieting spring breeze wafted through the window, Margarita Nikolaevna began to grieve more than in winter. She often wept in secret, a long and bitter weeping. She did not know who it was she loved: a living man or a dead one? And the longer the desperate days went on, the more often, especially at twilight, did the thought come to her that she was bound to a dead man.
She had either to forget him or to die herself. It was impossible to drag on with such a life. Impossible! Forget him, whatever the cost—forget him! But he would not be forgotten, that was the trouble.”
― Mikhail Bulgakov, The Master and Margarita