Nima Niknam نیما نیکنام

“تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبان دل، دلی لبریز مهر تو،
تو ای با دوستی دشمن!

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن ـ شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار،
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه، غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی ؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست،
ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست!
اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار!”
― فريدون مشيری

“Suppose That I'm Inevitable
Suppose that I'm inevitable
Even the veins of my right hand
Cross you from the drafts.

On my smooth nails
The breeze
Which is not from the sky
Is curving you
Either the veins of my right hand
Is running short
On my pulse.

Rolled along my fingers
Vanished
Not repeated forever
For the second.
I'm a half
Since the first.

The veins of my neck cross you all.

If the warmth of my ten fingers
Seized on your torn pieces of breath
All is over
With the dead-end alleys
all in oblivion.


(TRANSLATED FROM ORIGINAL PERSIAN INTO ENGLISH BY ROSA JAMALI)”
― Rosa Jamali, Selected Poems of Rosa Jamali

“The Angles Of The Frame
1
Many years have passed since the day,
I looked into a mirror, saw a wrinkled face.
I've been disclosed to the bulging sands of my bed.

2
Aeons of breath account for the many veins in my atrium.

3
The bull I breast-fed for many years
And I've submerged into the frame.

4
I knew the justifications were hard,
Hard as against the current of water.
No news from the ambiguous points
something uncommon.
It can't be justified by natural rules,
many years we've been tangled on it.

5
This usurped land is a part of all buried treasure islands
No finger points in any direction.
Lost in the dead-end alleys
Tracing images without a compass.

6
Horse pounding pulse sing endlessly in my blood.
My kinsmen of horses…
Blood-line linked as to rays of a circle
like roots of a tree growing deep on the roof.

7
You can't stop the hands of the clock.
You can't come back to the broken minutes.
The days have been arranged one after another.
The knights have left the game one after another.

8
There was a straw mat where you fell asleep.
I became numb, quite used to the stillness of the house.

9
Was something supposed to get away from the core
to join us?
A century has passed and we still live in this house.


10
Dimensions have shifted
Not exclusive to the roof
The letters approved us as the residents of the house
They ran away as the convicts
And we got used to the standstill.

(Translated from original Persian into English by Rosa Jamali)”
― Rosa Jamali, Selected Poems of Rosa Jamali

“قاصدک! هان، چه خبر آوردي؟
از کجا، وز که خبر آوردي؟
خوش خبر باشي، امّا، امّا
گرد بام و در من
بي ثمر مي گردي.
انتظار خبري نيست مرا
نه زياري نه ز ديّاري ، باري،
برو آنجا که بود چشمي و گوشي با کس،
برو آنجا که ترا منتظرند.
قاصدک!
در دل من همه کورند و کرند.
دست بردار از اين در وطن خويش غريب.
قاصدک تجربه هاي همه تلخ،
با دلم مي گويد
که دروغي تو، دروغ
که فريبي تو، فريب.
قاصدک! هان، ولي ...
راستي آيا رفتي با باد؟
با توام، آي کجا رفتي؟ آي...!
راستي آيا جايي خبري هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمي، جايي؟
در اجاقي- طمع شعله نمي بندم - اندک شرري هست هنوز؟
قاصدک!
ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند ...”
― مهدی اخوانِ ثالث